Πάνες, βία και παϊδάκια

In Άλλα θέματα, Επιστήμη by Θοδωρής Μαγουλάς11 Comments

Πρόσφατα διάβασα άλλο ένα βιβλίο που μιλάει για την εξέλιξη των ειδών και εξηγεί με ποιό τρόπο το παρελθόν μας επηρεάζει τη συμπεριφορά μας σήμερα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον (τουλάχιστον για εμένα) θέμα καθώς μέσω της εξελικτικής βιολογίας μπορούμε να καταλάβουμε γιατί κάνουμε αυτά που κάνουμε ή δεν κάνουμε.

Σε αυτό εδώ το άρθρο λοιπόν θα σας δώσω τρία παραδείγματα που μου αρέσουν ιδιαιτέρως και νομίζω πως θα τα βρείτε και εσείς ενδιαφέροντα.

Πότε θα βγάλεις τις πάνες σου παιδάκι μου;

Ένα θέμα που αντιμετωπίζουμε όλοι οι γονείς είναι η εκπαίδευση των παιδιών ώστε να χρησιμοποιούν τη τουαλέτα και να μη λερώνονται.

Όταν με τη γυναίκα μου αποκτήσαμε το πρώτο μας παιδί έπρεπε να αλλάζουμε πάνω από 3 πάνες την ημέρα για 2,5 χρόνια περίπου. Πολλαπλασιάστε το αυτό χ2 (τόσα παιδιά έχω, ή τουλάχιστον η γυναίκα μου μου λέει πως έχω) και καταλαβαίνετε το χρόνο που αφιερώνει ο κάθε γονιός για το κάθε παιδί και βέβαια το κόστος που αυτές οι πάνες συνεπάγονται (δεν θα αναφέρω χρήματα γιατί κάθε φορά που το κάνω κλαίω με λυγμούς).

Έχοντας όμως μεγαλώσει από μικρός με σκυλιά και γατιά, μου δημιουργήθηκε σύντομα το ερώτημα, γιατί τα ζώα  εκπαιδεύονται τόσο εύκολα ενώ τα παιδιά χρειάζονται τόσα χρόνια. Αν οι σκύλοι, που κατά καιρούς είχαμε, χρειάζονταν 2,5 χρόνια για να μάθουν να “τα κάνουν” στη βόλτα τους, ή οι γάτες να πάνε στο χώμα τους, θα είχα τρελαθεί, χωρίς υπερβολές.

Τί είναι όμως αυτό που μας κάνει να διαφέρουμε από αυτά τα ζώα; Γιατί ενώ είμαστε εξυπνότερα πλάσματα, στο θέμα της προσωπικής υγιεινής δεν μαθαίνουμε το ίδιο γρήγορα;

Ο λόγος είναι απλός. Ο πρόγονος του σκύλου, ο λύκος, και της γάτας, η αγριόγατα της μέσης ανατολής, ζούσαν σε δύο διαστάσεις. Ο δικός μας πρόγονος, ένα πιθηκοειδές, ζούσε σε τρεις διαστάσεις. Τί εννοώ με αυτό; Ο σκύλος και η γάτα περπατάνε στο έδαφος μόνο. Εκεί περνάνε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους και έτσι το να λερώσουν το χώρο διαβίωσής τους ήταν σχετικά εύκολο να ξεπεραστεί. Ήταν πιο εύκολο να οριστεί.

Οι δικοί μας όμως πρόγονοι ζούσαν στα δέντρα και όταν είσαι στο δέντρο και “αδειάζεις το έντερό σου”, που πάνε όλα; Στο έδαφος. Αλλά δεν ζεις εκεί οπότε δεν σε απασχολεί να κρατήσεις κάποιο χώρο καθαρό. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να μάθουν να κρατούν ένα χώρο καθαρό και η αφόδευση γινόταν οπουδήποτε και οποτεδήποτε χρειάζονταν.

Αυτός είναι και ο λόγος που εμείς δυσκολευόμαστε περισσότερο από τα σκυλιά ή τα γατιά να μάθουμε να μη λερώνουμε τον εαυτό μας. Γιατί εξελιχθήκαμε από τους πίθηκους (αν και μερικοί εξακολουθούν να έχουν ελάχιστες διαφορές).

Τα βίαια αρσενικά

Κάτι που οπωσδήποτε το έχετε προσέξει όλοι είναι πως η βία στην ανθρώπινη κοινωνία είναι κατά βάση ανδρική συμπεριφορά. Βεβαίως και υπάρχουν βίαιες γυναίκες, αλλά είναι η συντριπτική μειοψηφία και σε σύγκριση με τους βίαιους άνδρες είναι εξαιρετικά λίγες.

Τί είναι αυτό όμως που κάνει τους άντρες βίαιους;

Εδώ τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα.

Αν παρατηρήσουμε το ζωικό βασίλειο, η μεγάλη πλειοψηφία των αρσενικών είναι πιο βίαια από τα θηλυκά. Αυτό συμβαίνει διότι τα αρσενικά παράγουν “φθηνό” σπέρμα, ενώ τα θηλυκά “ακριβά” ωάρια. Τί εννοώ με αυτό;

Η παραγωγή σπέρματος στα αρσενικά είναι μια διαδικασία που δεν απαιτεί από τον οργανισμό μεγάλες επενδύσεις σε ενέργεια. Είναι εύκολο και παράγεται κατά χιλιάδες. Αντιθέτως τα θηλυκά παράγουν ένα ωάριο κάθε μήνα (στους ανθρώπους, όχι σε όλα τα ζώα), είναι “ακριβό” στην παραγωγή του και, επιπλέον σε αυτό, πρέπει να κουβαλήσουν το παιδί για 9 μήνες. Όλον αυτό τον καιρό πρέπει να το ταΐσουν και να το φροντίσουν ώστε να μην πάθει τίποτα αλλά πρέπει να είναι και τα ίδια τα θηλυκά ασφαλή.

Άρα λοιπόν το αρσενικό μπορεί να τεκνοποιήσει ανά πάσα στιγμή και με όποιο θηλυκό υπάρχει διαθέσιμο ενώ τα θηλυκά οφείλουν να είναι προσεκτικά στην επιλογή του αρσενικού ώστε να πάρουν τα καλύτερα χαρακτηριστικά και να έχουν και τη βοήθεια που χρειάζονται για να μεγαλώσει με επιτυχία το βλαστάρι τους. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί μια ανισότητα όσον αναφορά τις προθέσεις των δύο φύλων στο ζευγάρωμα. Τα αρσενικά θέλουν σεξ συνέχεια και με όλες ενώ τα θηλυκά, ακόμα και αν θέλουν σεξ, κάνουν πιο αυστηρές επιλογές και συνεπώς δεν είναι όλα διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή όπως είναι τα αρσενικά.

Άρα τα αρσενικά πρέπει να παλέψουν για να διεκδικήσουν λιγότερα θηλυκά. Αυτός είναι και ο λόγος που τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα, δυνατότερα και έχουν και όπλα (κέρατα, χαθλιόδοντες, νύχια, κτλ). Τα αρσενικά είναι υποχρεωμένα να παλέψουν το ένα με το άλλο για τα διαθέσιμα θηλυκά και έτσι η φυσική επιλογή ευνόησε την αύξηση μεγέθους, δύναμης καθώς και τη δημιουργία όπλων.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα αρσενικά είναι ευέξαπτα, έτοιμα για καυγά και πολύ πιο επιρρεπή στη βία απ’ ότι τα θηλυκά.

Σημείωση: τα παραπάνω ισχύουν κυρίως για τα θηλαστικά αλλά και για μερικά άλλα είδη ζώων.

Παϊδάκια και πάλι παϊδάκια

Το τελευταίο θέμα είναι γιατί μας αρέσουν τόσο πολύ οι λιπαρές τροφές.

Αυτό συμβαίνει διότι τα άγρια ζώα που παλαιότερα κυνηγούσαμε προκειμένου να επιβιώσουμε δεν είχαν πολύ λίπος. Όλα τα ζώα στη φύση έχουν το λίπος που χρειάζονται και όχι περισσότερο. Αν έχουν περισσότερο τότε μάλλον, πολύ σύντομα, θα γίνουν τροφή για κάποιο άλλο.

Έτσι λοιπόν αν έπεφτε στα χέρια μας κάποιο ζώο με περισσότερο λίπος τότε παίρναμε ένα πιο θρεπτικό γεύμα, μεγαλύτερης θερμιδικής αξίας που μας έδινε περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουμε. Είναι λογικό λοιπόν η φυσική επιλογή να μας μάθει πως τα πλούσια σε λίπος κρέατα είναι και προτιμότερα.

Σημαντική Διευκρίνηση

Πριν κλείσω αυτό το θέμα θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι. Το γεγονός πως η εξελικτική μας ιστορία και η φυσική επιλογή μας “στέλνουν” προς μία κατεύθυνση πχ, περισσότερη βία, πιο λιπαρές τροφές κ.α., σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως δικαιολογούμαστε να είμαστε βίαιοι ή χοντροί. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι άνθρωποι αντιστεκόμαστε στις προσταγές των γονιδίων μας και ακολουθούμε άλλο δρόμο που ταιριάζει περισσότερο στη ζωή που κάνουμε σήμερα παρά στη ζωή που είχαμε παλαιότερα. Το καλύτερο παράδειγμα αυτής της “επανάστασης” είναι το προφυλακτικό! Τα γονίδιά μας μας λένε πως πρέπει να αναπαραχθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλά εμείς αντιστεκόμαστε και προστατευόμαστε. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και στα άλλα δύο θέματα που ανέφερα.

Τα παραπάνω είναι μια πολύ απλοϊκή εξήγηση συμπεριφορών και σίγουρα, πέρα από τα γονίδιά μας, επηρρεαζόμαστε και από το περιβάλλον μας. Η εξήγηση είναι απλοϊκή διότι αυτό είναι ένα απλό άρθρο. Αν θέλετε να μπείτε σε βάθος, τα παρακάτω βιβλία θα σας δώσουν όσο βάθος θέλετε.

Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε έρμαια των φυσικών μας ορμών, αλλά μη νομίζετε πως μπορούμε να τις αγνοούμε εντελώς. Αργά ή γρήγορα θα βγει το ζώο από μέσα μας και τότε… θα πλακώσουμε κάτι παϊδάκια τύφλα να ‘χει ο τυραννόσαυρος!

root

Πηγές

http://news.nationalgeographic.com/news/2007/06/070628-cat-ancestor.html

Dawkins R. “The Selfish Gene” Oxford University Press 2006

Dawkins R. “The Greatest Show on Earth” Free Press 2010

Coyne J. “Why Evolution is True” Penguin Books 2010

Barash D. “Natural Selections” Bellevue Literary Press 2007

Θοδωρής Μαγουλάς

Θοδωρής Μαγουλάς

Αρθρογράφος - Ερευνητής
Θοδωρής Μαγουλάς

Latest posts by Θοδωρής Μαγουλάς (see all)

  • Antonis Armageddon

    «Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε έρμαια των φυσικών μας ορμών, αλλά μη
    νομίζετε πως μπορούμε να τις αγνοούμε εντελώς. Αργά ή γρήγορα θα βγει το
    ζώο από μέσα μας και τότε… θα πλακώσουμε κάτι παϊδάκια τύφλα να ‘χει ο
    τυραννόσαυρος!»

    that said it all!

  • Noucca Galaktotrofousa

    Σαν βρεφοκόμος, έχω να σου πω ότι είναι αδύνατον να κόψεις την πάνα σε ένα παιδί πριν κλείσει τα δύο. Αυτό συμβαίνει γιατί πρέπει να επιτευχθούν δύο στόχοι: 1. Να μάθει να αναγνωρίζει πότε πρέπει να πάει τουαλέτα. 2. Να κρατιέται μέχρι να φτάσει στην τουαλέτα. Αυτό το δεύτερο γίνεται με τους σφιγκτήρες που κάνουν ό,τι λέει η λέξη, σφίγγονται και τα κρατάνε.
    Τα μωρά γεννιούνται με ατελή το νευρικό και το μυικό σύστημα. Το μυικό φτάνει σε ένα καλό επίπεδο ανάπτυξης ως το πρώτο έτος, τότε που αρχίζει να περπατάει και ολοκληρώνεται περίπου στα δύο έτη που μπορούμε να πούμε ότι έχει έλεγχο όλων των μυών του και εκεί ακριβώς γίνεται κι ο έλεγχος των σφιγκτήρων.
    Το νευρικό από την άλλη αναπτύσσεται πολύ πιο αργά με πρώτο σημείο-σταθμό τα 2 έτη που μπορεί να μιλήσει (να συνεννοηθεί, όχι να φωνάξει «μαμά»), βλέπει τους πρώτους του εφιάλτες και κατανοεί πιο αφηρημένες έννοιες όπως το μαγικό «όχι».

    Μου φαίνεται ελαφρώς αφελής η εξήγηση «πάνω στα δέντρα δε μας ένοιαζε πού τα κάναμε» αφού το πρώτο έτος του το βρέφος το περνούσε πάνω στη μάνα του, οπότε ή πάνω της θα τα έκανε ή μέσα στη φωλιά (γιατί τα πρωτεύοντα φτιάχνουν προσωρινές φωλιές πάνω στα κλαδιά για να κοιμηθούν). Θεωρώ πολύ πιο λογική εξήγηση το ότι γενικά αργούμε πολύ σαν είδος να αναπτυχθούμε-ενηλικιωθούμε και την εξήγηση τη δίνει το Your inner fish: Για να προλάβουμε να μάθουμε πολύ περισσότερα πράγματα.

    Πηγές: κάπου σε κάποιο πατάρι θα υπάρχουν οι σημειώσεις της Βρεφοκομίας.
    Κι επειδή ακριβώς έχουν περάσει και 10τόσα χρόνια που πήγα στη σχολή, ενδέχεται οι ηλικίες που ανέφερα να είναι λίγο λάθος.

    • Antonis Armageddon

      Οταν δεν υπήρχαν πανες, οι ανθρωποι τι εκαναν;

      • GreekSkeptic

        Χρησιμοποιούσαν πανιά που ξαναπλένονταν. Έτσι μου λέει τουλάχιστον η πεθερά μου.
        GS

    • GreekSkeptic

      Δεν αμφιβάλλω πως έχεις δίκιο. Ίσως αν γεννιόμασταν πιο ολοκληρωμένοι να μην είχαμε τέτοια θέματα. Αλλά γενιόμαστε σχετικά νωρίτερα από άλλα πλάσματα που μπορούν να περπατήσουν μέσα σε μερικά λεπτά. Αυτό βέβαια είναι εξελικτικό θέμα, αλλά δεν είμαι ο κατάλληλος να το αναλύσω. Ίσως αν διαβάσεις τα βιβλία που παρέθεσα να ικανοποιηθούν οι αμφιβολίες σου. Στη τελική δεν είναι κανόνας αλλά μια θεωρία σχετικά με την εξέλιξή μας.
      GS

      • Noucca Galaktotrofousa

        Πολύ θα το ήθελα να τα διαβάσω κι εγώ, κυρίως το Selfish Gene που όλο πάνω του πέφτω. Αλλά η οικονομική δυσχέρεια και -ποιον πάω να κοροϊδέψω- η ενασχόλησή μου με το ίντερνετ με κόβει από το να πιάσω ένα βιβλίο και να το ξεκοκκαλίσω και μετά το επόμενο και το μεθεπόμενο…

        • GreekSkeptic

          Προσωπικά δεν μπορώ πλέον να διαβάσω βιβλία. Ο χρόνος είναι ελάχιστος, με παιδιά, δουλειά και άλλα, και έτσι έχουν κοπεί.
          Αυτό δε με εμποδίζει όμως να ακούω ένα βίβλιο κάθε δύο εβδομάδες.
          Τα Audiobooks είναι η σωτηρία μου και από τότε που τα ανακάλυψα «διαβάζω» ασταμάτητα: στο αυτοκίνητο, στη μηχανή, στο γυμναστήριο, στο supermarket.
          Ίσως να είναι μια λύση.

    • konstas

      Μήπως όμως όσα αναφέρεις (και δεν αμφιβάλλω για αυτά) δεν έρχονται σε αντίθεση με τα όσα υποστηρίζει το άρθρο; … εξηγούμαι:
      Γιατί εμείς αναπτυσσόμαστε τόσο αργά ενώ τα υπόλοιπα ζώα γεννιούνται πιο ανεπτυγμένα; Εχω δει ντοκυμαντερ με αντιλόπη -ή κάτι παρόμοιο- που με το που γεννήθηκε σε μερικά δευτερόλεπτα περπατούσε, επομένως είχε πολύ ανεπτυγμένο μυικό σύστημα.

      Προφανώς σε αυτά έχει να κάνει με τον κίνδυνο των θηρευτών, δηλαδή πρέπει να γεννηθούν με ανεπτυγμένο μυικό σύστημα, γιατί αν έμεναν ακινητοποιημένα στο έδαφος όπως τα μωρά μας τώρα, πολύ σύντομα θα γίνονταν τροφή, αφού θα ήταν sitting ducks (όχι πως μια νοεγέννητη αντιλόπη θα μπορούσε να ξεφύγει από ένα λιοντάρι, απλά αποκτά άμεσα δυνατότητα μετακίνησης και σύντομα δυνατότητα διαφυγής).

      Εμείς πιθανόν δεν είχαμε ανάλογο κίνδυνο, μπορούσαμε να έχουμε μικρά που γεννιούνται χωρίς τόσο ανεπτυγμένο μυικό σύστημα, γιατί είμασταν πάνω στα δέντρα. Και απο εκεί τα κάναμε χωρίς έννοιες.
      Το ερώτημα είναι που τα κάνουν τελικά τα μωρά πιθηκάκια, αλλά σε αυτό δεν μπορώ να δώσω απάντηση 🙂

      • Noucca Galaktotrofousa

        Σαν μη ειδικός επί του θέματος, μπορώ να απαντήσω μόνο με εικασίες. Αλλά θα απαντήσω γιατί μου αρέσει πολύ αυτή η κουβέντα.

        Έτσι όπως έχω κατανοήσει εγώ τη Θεωρία της Εξέλιξης και Φυσικής Επιλογής, γεννιέται κάποιος με μία μετάλλαξη που τον ωφελεί και υπερισχύει των άλλων που δεν την έχουν, κάνοντάς την κανόνα για το είδος. Πχ το πρώτο αντιλοπάκι που είχε ανεπτυγμένο το μυικό σύστημα από τη στιγμή της γέννησης επέζησε από τον εχθρό και μπόρεσε να ζευγαρώσει με περισσότερες αντιλόπες για να αποκτήσει απογόνους με το ίδιο χαρακτηριστικό και οδήγησε ίσως στην αλλαγή της συμπεριφοράς του κοπαδιού αφήνοντας πίσω τα μικρά που δεν προλάβαιναν να σωθούν και στο τέλος εξαφανίστηκαν.
        Τα πρωτεύοντα που ζούσαν πάνω στα δέντρα δεν είχαν φυσικούς εχθρούς (δεν ανεβαίνουν οι λεοπαρδάλεις τόσο ψηλά) οπότε δεν έπαιζε ρόλο αν το μωρό κινείται ή εξαρτάται απολύτως από τη μάνα του. Ως εδώ σωστά. ΑΛΛΑ η μάνα του κινείται διαρκώς από δέντρο σε δέντρο προς αναζήτηση τροφής και δεν υπάρχει μόνιμη φωλιά. Οπότε δείχνει ακόμα μεγαλύτερη η ανάγκη της μυικής ανάπτυξης. Κι εδώ έρχεται και μας σώζει το αντανακλαστικό του δραγμού, το γεγονός ότι έχουμε κινούμενα δάχτυλα και το γεγονός ότι είχαν μακρύ τρίχωμα. Όποιος έχει δικά του παιδιά, θα έχει δει το τεστ που κάνουν οι παιδίατροι: στην κυριολεξία αφήνουν το παιδί να πέσει από ψηλά, του απλώνουν τα δάχτυλα και αυτό γραπώνεται. Έτσι λοιπόν, η μαμά βάζει το νεογέννητο πάνω της, αυτό γραπώνεται από το τρίχωμά της και λύσαμε το πρόβλημα του μωρού που δεν μπορεί να κινηθεί για να ακολουθήσει τη μάνα του.

        http://images.northrup.org/picture/xl/snow-monkey/baby-monkey-clutching-to-mother.jpg

        Κι έτσι λοιπόν «απέδειξα» ότι η μυική ανάπτυξη δεν παίζει σημαντικό ρόλο αφού βρήκαμε τρόπο να την παρακάμψουμε. Νομίζω ότι είναι το τίμημα που χρειάστηκε να πληρώσουμε όταν άρχισε ο εγκέφαλος να μην αναπτύσσεται τόσο γρήγορα. Με έναν εγκέφαλο που δίνει έμφαση στη μάθηση, χάθηκε η δυνατότητα της κίνησης. Ή ίσως κι αυτά τα δύο να είναι αλληλένδετα: να μη γίνεται δηλαδή να αναπτυχθούν οι μυς πριν αναπτυχθεί ο εγκέφαλος. Δεν ξέρω, εδώ έχω κενό.

        Όλα αυτά τα παραπάνω δεν απαντούν στο ερώτημα της τουαλέτας και μόλις συνειδητοποίησα ότι το πρώτο μου επιχείρημα ήταν Κ5. Τελικά μάλλον έχω ένσταση στην πρώτη θεωρία του άρθρου γιατί δε μου φαίνεται σημαντικός λόγος. Αλλά όσο το καλοσκέφτομαι, τόσο βλέπω ότι μπορώ να βρω επιχειρήματα και υπέρ και κατά της θεωρίας αυτής, άρα δε μπορώ να εκφέρω μια σοβαρή γνώμη και θα σταματήσω εδώ το κατεβατό μου. Αλλά σας ευχαριστώ που με διαβάσατε. 🙂

        • konstas

          Όπως είπες και εσύ είναι ωραία κουβέντα και όσο κάποιος δεν την χαλάει με επιχειρήματα Κ4 και κάτω αξίζει να συνεχίζεται 🙂

          Όσον αφορά όσα γράφεις, ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί, αλλά όπως είπες και εσύ, δεν νομίζω ότι απαντούν στο ερώτημα της τουαλέτας. Νομίζω ότι δεν έχει σημασία που τα πρωτεύοντα έχουν δυνατότητα δραγμού γιατί αυτό τους προσφέρει εξαρτώμενη από την μητέρα τους μετακίνηση και όχι αυτόνομη. Τα τετράποδα αποκτούν δυνατότητα αυτόνομης μετακίνησης πιο νωρίς, επομένως μπορούν να κάνουν την τουαλέτα τους μακρία από την φωλιά τους. Ένα μωρό πρωτεύον ακόμα και να ήθελε δεν θα μπορούσε να απομακρυνθεί μόνο του από την φωλιά του για να τα κάνει όταν αισθανθεί την ανάγκη. Όπως είπες και εσύ, δεν θα έλεγχε καν τον σφιγκτήρα του αφού δεν έχει αναπτυχθεί το μυικό του σύστημα (ισχύει άραγε αυτό και για τα πιθηκάκια;)

          Αλλά και αυτό δεν θα ήταν σοβαρό πρόβλημα ! Γιατί και αν εν τέλει τα έκανε στην φωλιά του, πάντοτε η μαμά θα μπορούσε να την «καθαρίσει» πετώντας τα κακά με τα χέρια έξω από την φωλιά και κάτω από το δέντρο (γνωστή συμπεριφορά πρωτευόντων, συνήθως όταν βαριούνται http://www.monkeyland.co.za/index.php?comp=article&op=view&id=1892), άρα σε αρκετή απόσταση ώστε να μην ενοχλούν. Αντίθετα τα τετράποδα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, αφού ο μόνος τρόπος να καθαρίσουν την φωλιά θα ήταν να απομακρύνουν τα περιττώματα ένα ένα με το στόμα (μπλιαχ)… άρα η φωλιά ενός τετράποδου μετά από λίγο θα γινόταν άχρηστη, ενώ η φωλιά ενός πρωτεύοντος μπορεί να μείναι σχετικά «καθαρή» για περισσότερο.

          Επίσης θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι η φωλιά των πρωτευόντων δεν είναι τόσο σημαντική για αυτά όσο για τα ζώα που ζουν μόνο στο έδαφος. Η φωλιά των πρωτευόντων είναι για ξεκούραση http://en.wikipedia.org/wiki/Nest-building_in_primates επομένως ακόμα και αν μια αχρηστευθεί, δεν χάθηκε ο κόσμος, κάθε δέντρο είναι το ίδιο καλό για ύπνο. Αντίθετα, για τα ζώα του εδάφους η φωλιά σε πολλές περιπτώσεις επιλέγεται και για λόγους προστασίας. Επομένως η αχρήστευση μιας καλής φωλιάς θα ήταν μεγαλύτερο πλήγμα.

          Δυστυχώς και εγώ δεν μπόρεσα να βρω όσα ήθελα για το θέμα, επομένως βασίζομαι απλά στην λογική (αν βέβαια είναι σωστή). Το ιδανικό θα ήταν να βρω κάπου, πως, πότε και που ενεργούνται τα μωρά των πρωτευόντων, ώστε να δούμε εάν η πραγματικότητα συμπίπτει με την λογική μου, αλλά είναι πολύ εξειδικευμένο θέμα. Θα κάνω άλλη μια προσπάθεια πάντως 🙂

          • Noucca Galaktotrofousa

            Και συνεχίζοντας αυτή την όμορφη κουβέντα:

            Η γιαγιά μου (που είχε χελιδονοφωλιά στο σπίτι της) διηγείται ότι η μαμά χελιδόνα παίρνει τις κουτσουλιές των μωρών με το ράμφος της και τις πετάει έξω από τη φωλιά, μέχρι να μεγαλώσουν αρκετά τα μικρά και μετά τα μαθαίνει να βγάζουν τα πωπουδάκια έξω και να τα κάνουν πάνω στα κεφάλια των ανυποψίαστων ενοίκων του σπιτιού. Με μια γρήγορη αναζήτηση στο Google μαθαίνεις ότι τα νεογέννητα γατάκια και σκυλάκια δεν μπορούν να τα κάνουν μόνα τους τις πρώτες μέρες. Πρέπει να τους γλύψει την κοιλίτσα η μαμά τους για να προκαλέσει την αφόδευση και μετά θα φάει και τα κακάκια και τα τσισάκια για να μην λερωθούν τα μωρά ή η φωλιά.
            Ούτε εγώ κατάφερα να βρω περισσότερες πληροφορίες για τα πρωτεύοντα, ξέρω (από τις ατέλειωτες ώρες που έβλεπα το Monkey World στο Animal Planet), όταν η μαμά χιμπατζής απέρριπτε το μωρό και αναλάμβανε το προσωπικό να το μεγαλώσει, πάντα του φορούσαν πάνα αλλά δεν ξέρω για πόσο καιρό. Έξι μήνες ή δυο χρόνια όπως στους ανθρώπους;

            Όλες αυτές οι βρωμερές πληροφορίες μάς οδηγούν σε ένα εντελώς άσχετο συμπέρασμα: όλα τα είδη μαθαίνουν από νωρίς ότι δεν πρέπει να κάνεις την ανάγκη σου εκεί που ζεις και το διαχειρίζονται ο καθένας με τον τρόπο που μπορεί. Τι ρόλο έπαιξε όμως η Φυσική Επιλογή σε αυτή την ανάγκη; Είπε η μαμά λύκαινα «Τους πρώτους δύο μήνες της ζωής σας θα σας μεταφέρω μακριά από τη φωλιά για να τα κάνετε, αλλά μετά είστε μόνοι σας»; Και τα λυκάκια που δεν έμαθαν να ελέγχουν τους σφιγκτήρες τους έμενα μέσα στα κακά τους, μολύνονταν και πέθαιναν πριν αποκτήσουν απογόνους κι έτσι κυριάρχησαν αυτά με τον «πρόωρο» έλεγχο;
            Ή μήπως τελικά είναι δύο άσχετα μεταξύ τους γεγονότα (το πού ζούμε και το πότε ελέγχουμε την τουαλέτα) που έχουν έναν τρίτο κοινό παρονομαστή;

            Ξαναγυρνώ λοιπόν στην ανάπτυξη του εγκεφάλου. Η διαχείριση της τουαλέτας είναι μια περίπλοκη διαδικασία. Πρέπει να μάθω να αναγνωρίζω πότε μου έρχεται η ανάγκη μου, να μάθω να ελέγχω τους σφιγκτήρες μου, να μάθω ότι πρέπει να απομακρυνθώ από τη φωλιά, να προγραμματίσω την όλη διαδικασία, μπλα μπλα μπλα. Ένας ατελής εγκέφαλος που ακόμα δημιουργεί συνάψεις, θέλει ίσως παραπάνω χρόνο να μάθει να τα κάνει όλα αυτά, συγκριτικά με έναν που είναι ολοκληρωμένος και έτοιμος να μάθει 10 πράγματα και να τελειώνει η ιστορία. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να βρούμε αν υπάρχει συσχετισμός στην διάρκεια της παιδικής ηλικίας με τον έλεγχο της τουαλέτας.