Το πρωινό δεν είναι, τελικά, το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας



Πρόκειται για ένα παράδοξο δόγμα της κοινωνίας μας: το πρωινό. Ολοι έχουμε ακούσει τη συμβουλή «το πρωινό είναι το σημαντικότερο γεύμα, μην το χάσεις».

Ωστόσο αυτή η φράση δεν στηρίζεται πουθενά. Η εφημερίδα New York Times δημοσίευσε δύο έρευνες που αποδεικνύουν ότι η απουσία πρωινού δεν προκαλεί κανένα ειδικό σωματικό πρόβλημα ή πρόβλημα υγείας. Αντίθετα με την κυρίαρχη άποψη ότι όσοι δεν τρώνε πρωινό έχουν τάση για παχυσαρκία, τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει.

Η πρώτη έρευνα που δημοσιεύει η ΝΥΤ πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του πανεπιστημίου της Αλαμπάμα και συνίστατο στο να χωρίσουν 300 άτομα σε δύο ομάδες που ήθελαν να χάσουν κιλά: η πρώτη ομάδα έτρωγε με θρησκευτική προσήλωση το πρωινό τους και η άλλη δεν έτρωγε τίποτα. Αποτέλεσμα; 4 μήνες αργότερα κανείς δεν είχε χάσει κιλά και το θέμα του πρωινού δεν επηρέασε σε τίποτα.

Σύμφωνα με τη δεύτερη έρευνα, γράφει η ΝΥΤ, κατά την οποία εξετάστηκαν η χοληστερόλη και η γλυκαιμία 30 περίπου ατόμων, σε διάρκεια 6 εβδομάδων, τα οποία έτρωγαν ή όχι το πρωινό τους, αποδείχτηκε ότι δεν επηρεάζονται.

«Από πού προέρχεται αυτή η κατηγορηματική πεποίθηση ότι το πρωινό είναι απαραίτητο;» διερωτάται η ΝΥΤ. «Οι επιστήμονες που το λένε έχουν πίσω τους το λόμπι με τα μουσλί; Οπως και για άλλες προβληματικές δίαιτες -όπως π.χ. ότι τα λάιτ αναψυκτικά δεν παχαίνουν ή ότι ο θηλασμός κάνει αδύνατα παιδιά- είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς το όριο ανάμεσα στην επιστήμη και στις ομάδες συμφερόντων».

«Ο κόσμος είναι μοιρασμένος ανάμεσα σε αυτές που παίρνουν πρωινό και σε αυτούς που δεν παίρνουν» δηλώνει ο  David Katz, διευθυντής του Κέντρου πρόληψης του πανεπιστημίου του Yale, ο οποίος ασχολείται με την προβληματική της διατροφής

Η γιατρός Dhurandhar, η οποία συμμετείχε στην έρευνα με το πρωινό και εκείνη το έτρωγε ενώ ο σύζυγός της, επίσης γιατρός, δεν έτρωγε το πρωινό του, δηλώνει:
«Εκτιμώ ότι στο εξής δεν θα καταπιέζω τον άντρα μου να τρώει πρωινό».


To πρωτότυπο άρθρο στο οποίο στηρίχθηκε το παραπάνω είναι ΕΔΩ 

H πρωτότυπη έρευνα πρέπει να είναι αυτή ΕΔΩ

by antichainletter

  • Tito Kostas

    Η έρευνα δεν έχει σχέση με τον τίτλο του άρθρου… Τι θα πει πιο σημαντικό ή σημαντικότερο; Το πρωί πρέπει να προσέχω ποιότητα και ποσότητα και το μεσημέρι ή βράδυ που δεν είναι σημαντικό γεύμα μπορώ να τρώω λιγότερο προσεκτικά; Η μοναδική φράση που εν αρχή αποτυπώνει την έννοια της απώλειας κιλών είναι το αρνητικό ισοζύγιο θερμίδων. Όλα τα άλλα αναλύονται βάσει αυτού. Είναι καλύτερα να δίδεται στην δημοσιότητα αυτούσια τις έρευνες και όχι άρθρα που προκαλούν σύγχυση. Όποιος βαριέται να διαβάζει, ας πληρώνει τους ειδικούς…

  • Δημήτρης

    Αξιοπερίεργο βεβαια ειναι το γεγονος οτι στα ερωτηματολόγια ολων των ασφαλιστικών εταιριών, για τη σύνταξη συμβολαίου ασφάλισης υγείας, υπάρχει η ερώτηση «τρώτε καθημερινα πρωινό;»

  • leon06010

    Μια παράκληση προς όλους: σας παρακαλώ, μην γράφετε κατεβατά σε ξένες γλώσσες, να χαρείτε. Ή μεταφράστε τα ή δώστε συνδέσμους.

    • Alexander Nikolaidis

      Δυστηχώς δεν γίνεται να δώσω συνδέσμους από full text σε συνδρομητικά site

  • Alexander Nikolaidis

    Η δεύτερη έρευνα υποθέτω είναι αυτή:
    Ενδιαφέρον έχει πάντος το editorial

    Three articles appear in this issue of the Journal (1–3)
    that challenge a long-held belief of both nutrition scientists and the
    lay public: breakfast is the most important meal
    of the day. Of course this is true, if you are selling
    breakfast cereals. Putting profits aside, the consumption of breakfast
    is currently part of 1) most weight-reduction procedures and 2) school breakfast programs designed to improve cognitive/school performance. The publication of these articles may give us
    reason to examine the veracity of these ideas.

    Consider the relation between eating
    breakfast and body weight. There is a huge literature supporting the
    fact that large
    people don’t eat breakfast, and it is augmented by the
    observation that successful dieters have a greater tendency to eat
    breakfast than does the general population. There are
    only 3 logical mechanisms that can explain this observation: 1) skipping breakfast increases food intake at subsequent meals, causing overeating and obesity; 2) eating breakfast increases metabolic rate, allowing breakfast eaters to stay slim; and 3) large people and successful dieters eat breakfast.

    Does skipping a meal, such as breakfast, increase food consumed at subsequent meals sufficient to compensate for the lost
    meal? The evidence, contrary to our intuition, is a very convincing “no” (4, 5). In fact, caloric compensation occurs only when the test food is consumed ∼1.5 or 2 h after consuming the initial meal,
    a phenomenon known as “preloading,” which may have more to do with gastric extension than energy regulation.

    The studies by Betts et al (1) and Dhurandhar et al (2) further test the first 2 hypothesized mechanisms responsible for the relation between eating breakfast and body weight.
    The study by Betts et al (1)
    was a randomized controlled clinical study of the effects of eating
    breakfast (700 kcal) on a host of metabolic measurements
    (resting metabolic rate, body composition,
    anthropologic measurements, blood lipids, glucose, and relevant hormonal
    as well as energy intake. Although food intake was
    measured by using food diaries, the results are consistent with the data
    derived from direct measurements of food intake:
    skipping breakfast does not result in a substantial increase in
    food intake but rather decreases total daily energy
    consumed. In terms of energy, this study also showed that eating
    does increase metabolic rate (except for the thermic
    effect of eating breakfast) but not sufficiently to counter the influx
    of calories consumed at breakfast. The only indication
    of any energetic compensation for eating breakfast was a small increase
    in light voluntary exercise, a phenomenon that is
    probably more related to the beliefs about breakfast rather than a
    of energetic compensation.

    Dhurandhar et al (2)
    also tested the first 2 hypotheses in a longer-term study by examining
    the energetic consequence of eating breakfast on
    weight change over a 16-wk period. If eating the first
    meal early in the day (breakfast) affects energy balance differently
    than beginning to eat later in the day (no breakfast),
    then observing weight change over a long period of time would be a
    good test of the hypotheses. They randomly assigned
    participants into 3 groups. They were 1) given instructions as to how to eat more healthfully (control condition), 2) given instructions to eat breakfast before 1000 h, or 3)
    given instructions not to eat before 1000 h (the no-breakfast group).
    Contrary to both hypotheses, skipping breakfast neither
    increased intake at subsequent meals nor lowered
    metabolic rate as indicated by identical weight changes across the 16 wk
    of observation.

    Both studies, therefore, argue against the first 2 hypotheses and support the third hypothesis, and most plausible explanation:
    large people don’t eat breakfast and successful dieters believe they should eat breakfast.

    Edefonti et al (3)
    addresses another long-held belief among nutritional scientists and the
    public: eating breakfast improves cognitive performance.
    This issue is as much political as it is scientific,
    because school breakfast feeding programs have been supported, in part,
    by the argument that serving breakfast improves school
    performance. So it is with hesitation that one prods the evidence
    the consumption of breakfast to cognitive functioning
    or to school performance. In many ways probing this problem is similar
    to the issue of whether early malnutrition causes
    brain damage, for fear that finding that it doesn’t cause brain damage
    imperil international feeding programs (6, 7).

    Yet, the truth must be told, and Edefonti et al (3)
    performed a thorough review of the literature on the effects of
    breakfast on cognitive/academic performance, mostly in children.
    As with many reviews, almost every individual study
    examined tests different aspects of cognition, controls for different
    variables, does not control for others, feeds
    different foods at breakfasts that differ in composition and calories,
    subjects of different ages, and so forth, all of which
    add considerable heterogeneity to the review, making it very difficult
    to make a very strong conclusion. As a result, no
    consistent relation emerged between the consumption of breakfast and
    performance. With the lack of solid evidence affirming
    the beneficial effect of eating breakfast on cognitive/academic
    and the fear of the high prevalence of childhood
    obesity, it seems unwise to argue that school breakfast programs should
    used to boost school performance. Rather, it may be
    wiser to argue that providing school breakfast is effective in
    school attendance, and school attendance is a good
    predictor of academic achievement (8).

    Myths abound in nutrition. Many, like the
    consumption of breakfast, are driven by powerful commercial interests.
    In the current
    environment in which the major nutritional problem we
    face is the increasing prevalence of obesity, we, as nutrition
    must consider the possible harm we are doing by
    perpetuating myths such as the value of consuming breakfast. Surely,
    breakfast adds to the quality of nutrients consumed,
    but breakfast foods can be eaten at lunch or dinner as well. As
    scientists, we have the responsibility of testing the
    veracity of such practices and must have the courage to speak out
    such practices when necessary, even when it looks like
    we are taking away motherhood and apple pie. Actually, reducing the
    portion size of apple pie might not be a bad idea,

  • Alexander Nikolaidis

    Το θέμα με το πρωινό είναι πως το σώμα ξυπνάει από μια κατάσταση νηστείας για 8 ώρες. Αν και μπορεί να ανταπεξέλθει μια χαρά χωρίς υδατάνθρακες ή λιπαρά-άσχετα αν μας κόψει η λόρδα, το θεωρώ πολύ κακή ιδέα να συνεχίσεις χωρίς πρωτείνη μέχρι το μεσημεριανό. Τώρα με μια ματιά αυτές οι έρευνες έχουν αρκετά προβλήματα για να μπορούμε να πούμε ότι ναι, το πρωινό είναι μούφα-Π.χ. έχουμε να κάνουμε με 300 ΠΑΧΥΣΑΡΚΟΥΣ εθελοντές στους οποίους «The breakfast handout also provided
    suggestions of food items that might constitute a healthy
    breakfast; however, no specific restrictions were given on types
    of foods that could be consumed for the breakfast meal.»
    Εν ολίγοις οι ήδη παχύσαρκοι εθελοντές ήταν ελεύθεροι να σαβουρόνουν ότι θέλαν στο πρωινό τους-υποθέτω τα κλασικά υγιεινά πράγματα που τρώνε εδώ στην Αμερική για πρωινό, ντόνατς, αυγά με μπέηκον, hash browns και δεν συμαζεύεται.
    Participants were not blinded to their treatment condition;
    Εν ολίγοις οι πρωινοφαγάνες μπορεί να πιστεύαν ότι επειδή τρώνε πρωινό θα χάσουν κιλα και να σαβουρώναν ελευθερα, οι δε νηστικοί να θεωρούσαν πως είμστε το γκρουπ που έτσι κι αλλιως θα παχήνει οπότε δεν βαριέσαι.
    «Alternatively, intake was considerably more ad libitum in our
    study than in the Schlundt et al study and reflective of what
    individuals would do in a free-living condition if exposed to
    a public health recommendation to eat more healthfully and
    either skip or eat breakfastIt is likely that participants were freer
    to compensate for any changes in energy intake that would have
    resulted from changes in breakfast eating habits in our study
    compared with the Schlundt et al study, which may account for
    a lack of treatment by prerandomization status interaction in our
    study. Our findings do not preclude the possibility that in a more
    controlled, clinical weight-loss setting, switching breakfast
    eating habits would produce more weight loss and only suggest
    that in a free-living less controlled setting, breakfast eating habits
    do not influence weight loss.»
    Well people are stupid, αν τους πεις ότι είναι σε μια έρευνα που μετράει πόσα κιλά θα χάσουν και τους δόσεις μόνο recommendations και γενικά τους αφήσεις να πιστεύουν ότι με εξαίρεση το πρωινό μπορούν να τρώνε ad libitum και να χάνουν κιλα…εμ εντάξει.

  • leon06010

    Προφανώς η σπουδαιότητα του πρωινού εντοπίζεται στο ότι αν φας ένα καλό πρωινό, θα σε κρατήσει μέχρι το μεσημεριανό κ δεν θα αναγκαστείς να φας ένα σκασμό χαζά στο ενδιάμεσο. Μη τρώγωντας επομένως χαζά, δεν βάζεις επιπλέον βάρος. Όταν τη βγάζεις με έναν καφέ κ τσιγάρο είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα σε κόψει τρελή λόρδα αργότερα κ θα καταφύγεις σε ό,τι αηδία βρεις μπροστά σου. Το λέω εγώ που τρελαίνομαι για αηδίες. Τώρα το τί θα περιλαμβάνει ένα τέτοιο πρωινό είναι άλλη συζήτηση μάλλον. Ψηφίζω μπουγάτσα με τυρί κ γάλα κακάο!

    • Υllejord

      Ε όχι απαραίτητα. Είναι, όπως είπαμε, στον άνθρωπο. Ας πούμε εγώ μετά το πρωινό αισθανόμουν ότι έπρεπε να αράξω για κάνα δίωρο και μετά με έπιανε μια μανία να φάω το σύμπαν κατά τις 11/12. Το έκοψα και βρήκα την υγειά μου.

      • leon06010

        Δε διαφωνώ καθόλου. Απλά η «θεωρία» ή θεωρία περί υγιεινής συνήθειας του πρωινού απ’ό,τι ξέρω βασίζεται στο ότι αν τρως σωστά σε συγκεκριμένες ώρες δεν έχεις λόγο να τρως χαζά. Εννοείται ότι κάθε οργανισμός είναι διαφορετικός.

  • Noucca Galaktotrofousa

    Έχοντας ψάξει αρκετά το θέμα της διατροφής, τον αριθμό των γευμάτων και τη συχνότητά τους, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι εξαρτάται από τον άνθρωπο.
    Κάποιοι, αν δεν φάνε πρωινό, πέφτουν με τα μούτρα στο μεσημεριανό παίρνοντας έτσι περισσότερες θερμίδες, ενώ άλλοι, αν φάνε πρωινό, τους «ανοίγει η όρεξη» και τσιμπολογούν όλη μέρα παίρνοντας επίσης περισσότερες θερμίδες.
    Στην ίδια κατηγορία κατατάσσω και τις θεωρίες περί βραδινού, αν πρέπει να φας πολύ ή λίγο, πριν ή μετά τις 8.

    Και σίγουρα επιρρίπτω ευθύνες στις εταιρίες δημητριακών. Αυτοί έκαναν (εσκεμμένα ή μη) τον κόσμο να πιστεύει ότι πρέπει να φάει πρωινό. Επίσης κάτι άλλο που πρέπει να λάβουμε υπόψη είναι ότι δεν υπάρχει προϊόν στην αγορά που δεν περιέχει ζάχαρη. Όλα τα είδη δημητριακών (πλην 3-4 πολύ συγκεκριμένων) περιέχουν ζάχαρη και μάλιστα σε μεγάλα ποσοστά (είναι δεύτερο συστατικό). Αν και δεν είναι ένοχη για όλα τα κακά της μοίρας μας, υπάρχουν άνθρωποι που η κατανάλωσή της προκαλεί αυτό που λέμε «λιγούρες» και όλη τη μέρα τσιμπολογούν.