Ο μύθος του παιδιού που «μπορεί να κάνει τα πάντα».

In Critical Thinking, Άλλα θέματα by Θοδωρής Μαγουλάς14 Comments

Πριν λίγο καιρό διάβαζα πως ο τεράστιος Michael Jordan έγινε 51 χρονών. Το θυμάμαι σαν χθες που ήμουν ξύπνιος μέχρι τα χαράματα για να παρακολουθήσω κάθε έναν από τους τελικούς με τη Utah Jazz σε εκείνη την ιστορική σειρά αγώνων. Καθόμουν στο δωμάτιό μου, με μια μικρή φορητή τηλεόραση, γιατί αν έβαζα τη μεγάλη στο καθιστικό θα ενοχλούσα τους υπόλοιπους, και απολάμβανα τους Bulls και τον θρυλικό MJ να κάνουν τα μαγικά τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα αισθήματα που μου δημιουργούνταν βλέποντας αυτούς τους μεγάλους παίκτες ζωντανά. Ένιωθα πως ήταν τιμή μου που είχα τη δυνατότητα να τους απολαύσω και παράλληλα ήθελα όσο τίποτε άλλο να γίνω σαν αυτούς. I wanna be like Mike, ήταν το σύνθημα της εποχής.

images-12

Ποιό παιδί δεν ήθελε να γίνει σαν τον Michael Jordan; Ποιό παιδί δεν ήθελε να σηκωθεί από το παρκέ με τη μπάλα στο χέρι και να κάνει τα απίστευτα πράγματα που έκανε ο Jordan, πριν την καρφώσει στο καλάθι; Ακόμα και να μη σου άρεσε το μπάσκετ ήξερες τον Michael Jordan. Ήταν πιο γνωστός από τον Ιησού και το Βούδα μαζί!

Την επόμενη κιόλας μέρα μετά τους τελικούς και τη νίκη των Bulls είχα αποφασίσει πως θα γινόμουν και εγώ Michael Jordan. Θα έβρισκα τρόπο να εκπαιδεύσω το σώμα μου να κάνει τα απίστευτα που έβλεπα στην τηλεόραση.

Δεν πέτυχα πολλά βέβαια, κυρίως γιατί δεν προσπάθησα τόσο πολύ. Η αρχική ορμή έσβησε γρήγορα μιας και 8-10 ώρες την ημέρα τις αφιέρωνα στην οικογενειακή επιχείρηση και όταν είχα χρόνο να παίξω μπάσκετ ή να κάνω προπόνηση, είτε ήμουν πολύ κουρασμένος είτε δεν είχα παρέα.

Σήμερα, στα 42 μου, ξέρω πια πως όσο και αν προσπαθούσα, ότι προπονητικό πρόγραμμα και να ακολουθούσα, δεν θα έφτανα ποτέ σε αυτό το επίπεδο και αυτό είναι και το θέμα με το οποίο θέλω να ασχοληθώ σήμερα.

Μας λένε συνεχώς πως μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα αρκεί να το θέλουμε αρκετά και να προσπαθήσουμε πολύ. Αυτό δεν είναι αλήθεια, δεν είναι όμως και ψέμα. Είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις που για κάποιους ισχύει και για κάποιους όχι.

Να εξηγήσω.

Ο Michael Jordan και ο κάθε επιτυχημένος αθλητής, τραγουδιστής, καλλιτέχνης, γενικά ο κάθε άνθρωπος που είναι κορυφή στο χώρο του, έφτασε εκεί μέσα από ένα συνδυασμό σκληρής δουλειάς (προπόνησης) και σωστού DNA.

Αν λοιπόν η Celine Dion δεν είχε τις φωνητικές χορδές που έχει, αλλά είχε τις δικές μου τότε θα της ζητούσαν να τραγουδήσει μόνο για να διώχνει τις κατσαρίδες.

Αν ο Einstein δεν είχε το μυαλό που είχε αλλά το δικό μου, τότε δεν θα είχε ανακαλύψει τη Θεωρία της Σχετικότητας αλλά θα έγραφε ένα blog σαν το δικό μου.

Το ίδιο και ο Michael Jordan. Αν ήταν σαν εμένα θα δυσκολευόταν να πηδήξει ανοιχτή εφημερίδα.

Μη με παρεξηγείτε, όλοι οι παραπάνω, αλλά και πολλοί άλλοι, κουράστηκαν, σπούδασαν, προπονήθηκαν μέχρι εξάντλησης για να πετύχουν. Αλλά αν δεν είχαν και τα σωστά γονίδια για αυτή τη δουλειά, όση προπόνηση και πρακτική αν έκαναν, δεν θα έφταναν ποτέ σε αυτό το επίπεδο.

Αυτό που εδώ λέω “γονίδια”, συνήθως το λέμε “ταλέντο”.

Αν ο Michael Jordan δεν είχε ανακαλύψει το ταλέντο του στο μπάσκετ σήμερα μπορεί να ήταν ένας πωλητής αυτοκινήτων. Μπορεί να ήταν καλός πωλητής αλλά μάλλον δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα.

Που θέλω να καταλήξω;

Πολύ συχνά λέμε στα παιδιά μας πως μπορούν να πετύχουν τα πάντα και είναι αλήθεια πως ακούγεται πολύ όμορφο. Με μια πρόταση δίνουμε στα παιδιά μας ώθηση, αυτοπεποίθηση και διάθεση για να προσπαθήσουν. Μπορεί ο γιος μου μια μέρα να γίνει σαν τον Michael Jordan, δε μπορώ να το αποκλείσω. Αλλά οι πιθανότητες είναι πως μάλλον όχι διότι έχει πάρει τα γονίδιά μου (αν είμαι ο πατέρας του, όπως ισχυρίζεται η Σύζυγος).

Σκεφτείτε το λίγο διαφορετικά. Κάθε χρόνο εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο παίρνουν μια μπάλα μπάσκετ και αρχίζουν από μικρά να παίζουν. Από αυτά, μερικές χιλιάδες κάνουν για πολλά χρόνια σωστή και σκληρή προπόνηση. Κι όμως, από όλα αυτά τα παιδιά, ζήτημα είναι αν κάθε χρόνο ξεχωρίζουν 4-5 που φτάνουν στο υψηλότερο επίπεδο, ένας Cobe Bryant ή ένας Lebron James. Αν όλα τα παιδιά κάνουν την ίδια προπόνηση (πάνω κάτω), γιατί δεν έχουν την ίδια κατάληξη, σε τι διαφοροποιούνται (εξαιρώ τους εξωγενείς παράγοντες όπως οικογένεια, τύχη, κτλ); Στα γονίδια!

Στις περιπτώσεις λοιπόν, στις οποίες βάζουμε στόχους και σπρώχνουμε τα παιδιά μας, πολλές φορές αγνοούμε την κληρονομικότητα και παρουσιάζουμε μια κατάσταση αρκετά ωραιοποιημένη. Είναι αλήθεια πως μου αρέσει πολύ η ιδέα πως ο γιος μου μπορεί να πετύχει οτιδήποτε αποφασίσει να κάνει στη ζωή του, το όνειρο του κάθε γονιού είναι να δει τα παιδιά του επιτυχημένα και ευτυχισμένα. Αλλά όταν του λέω πως μπορεί να πετύχει τα πάντα κάνω το σωστό; Μήπως θα έπρεπε να το χειριζόμαστε διαφορετικά το ζήτημα;

Αν εγώ πω στη κόρη μου αύριο πως μπορεί να τραγουδήσει σαν την Celine Dion αρκεί να εξασκηθεί αρκετά, δεν θα λέω όλη την αλήθεια. Η εξάσκηση, όσο σκληρή και αποφασιστική και αν είναι, θα την πάει έως ένα σημείο. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να έχει τα γονίδια για να τραγουδήσει με τέτοια φωνή. Αν λοιπόν καταλάβει μια μέρα πως δεν θα φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο ότι και αν κάνει, θα έχουν συμβεί τα παρακάτω:

  • Θα την έχω σπρώξει να βάλει ένα στόχο που δεν ήταν ποτέ εφικτός
  • Θα έχει χάσει χρόνο (δεν θα είναι χαμένος όλος ο χρόνος, αλλά ίσως θα μπορούσε να τον χρησιμοποιήσει καλύτερα)
  • Θα απογοητευτεί αποτυγχάνοντας
  • Θα της έχω παρουσιάσει μια πραγματικότητα που δεν είναι 100% σωστή. Προσπαθώ να πω πως θα της έχω πει ψέματα χωρίς όμως να το έχω κάνει. Είναι μια μέση κατάσταση όπου μπορεί να μη λες ψέματα αλλά δεν λες και αλήθεια.

Αντιθέτως, αν συμπεριλάμβανα στην αξιολόγηση των δυνατοτήτων της κόρης μου και τις εμπειρίες που έχω από τη δική μου ζωή, της μητέρας της και όσων περισσότερων συγγενών μπορώ να θυμηθώ, ίσως να είχα δημιουργήσει μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για τις δυνατότητές της και να την είχα οδηγήσει καλύτερα.

Αυτό είναι πάντα ένα άγχος που έχω με τα παιδιά μου, αν τους προσφέρω το καλύτερο δυνατό.

Η άποψή μου λοιπόν είναι πως αν δεν είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί τους και αγνοήσω τη δύναμη που έχουν τα γονίδια στη ζωή μας, τότε μάλλον δεν θα τα βοηθήσω όσο πρέπει. Μπορεί η κόρη μου να γίνει μια καλή συγγραφέας αύριο, αλλά αν σπρώχνω οποιοδήποτε όνειρο έχει με την ίδια δύναμη και το επιχείρημα πως “μπορεί να κάνει τα πάντα αρκεί να προσπαθήσει πολύ”, τότε μάλλον δεν έχω κάνει καλά τη δουλειά μου.

Δεν λέω βέβαια να τους κόψουμε τα φτερά ούτε και να μη πιστεύουμε στις δυνατότητες των παιδιών μας. Δεν μπορώ να αποκλείσω την πιθανότητα η κόρη μου να έχει πάρει τα γονίδια κάποιου συγγενή που δεν γνωρίζω και αύριο να γίνει ακόμα μεγαλύτερη από τη Celine Dion! Γιατί όχι;

Αυτό που λέω είναι πως πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά μας να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους (και όχι τα δικά μας) αλλά να είμαστε προσγειωμένοι και να προσπαθούμε να διακρίνουμε τις πραγματικές τους δυνατότητες. Αν το κάνουμε αυτό τότε μακροπρόθεσμα θα μας ευχαριστήσουν.

Ο ψυχολόγος και διδάκτωρ του Harvard, Steven Pinker, στο βιβλίο του “The Blank Slate”, γράφει πόσο λάθος είναι να πιστεύουμε πως ο χαρακτήρας μας δεν επηρεάζεται από τα γονίδιά μας, ή να πιστεύουμε ότι όλοι έχουμε γεννηθεί εντελώς “καθαροί” και σχηματιζόμαστε μόνο από τις εμπειρίες μας.

Αν αυτό ισχύει για τον εγκέφαλο και την προσωπικότητά μας, πόσο μάλλον θα ισχύει για το σώμα μας και τις δυνατότητες που έχει.

Τελικά δεν έγινα ποτέ Michael Jordan, Arnold Schwarzenegger, ή Βαλάντης. Προσπάθησα όμως να βρω το σημείο στο οποίο εγώ υπερέχω και να πατήσω πάνω του προκειμένου να πετύχω τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

Κάτι τέτοιο πρέπει να κάνουμε και για τα παιδιά μας. Ίσως είναι προτιμότερο να τους λέμε πως μπορούν να ακολουθήσουν όποιο επάγγελμα θέλουν, όποιο δρόμο αυτά επιλέξουν, παρά να κάνει «τα πάντα» και να τα αφήσουμε να βρούνε το δρόμο τους, πάντα με την καλύτερη δυνατή καθοδήγηση.

ΓGreek Skeptic

Περισσότερες πληροφορίες

  • Pinker, Steven: The Blank Slate: The Modern Denial of Human Nature, Viking Press, 2002
  • Penn & Teller: Bullshit – Exercise vs Genetics: http://www.youtube.com/watch?v=dCYvc9F838E
Θοδωρής Μαγουλάς

Θοδωρής Μαγουλάς

Αρθρογράφος - Ερευνητής
Θοδωρής Μαγουλάς

Latest posts by Θοδωρής Μαγουλάς (see all)

Σας δίνουμε τη δυνατότητα να σχολιάσετε τις αναρτήσεις μας, αλλά διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύσουμε το σχόλιο που θα περιέχει:

1. Απειλές, ύβρεις, συκοφαντίες και προσβολές.
2. Προσωπικά δεδομένα τρίτων.
3. Σχόλια, άσχετα με τη δημοσίευση.
4. Θεωρίες συνωμοσίας και hoaxes που παρουσιάζονται σαν πραγματικά με σκοπό να παραπλανήσουν.
5. Πολλαπλά, όμοια σχόλια. (Δημοσιεύουμε μόνο το ένα)
6. Διαφημίσεις προϊόντων ή υπηρεσιών.
7. Πολιτική Προπαγάνδα.
8. Κακόβουλα σχόλια από ψεύτικους χρήστες του disqus.
Επίσης σας παρακαλούμε τα σχόλια σας να μην είναι ιδιαίτερα μακροσκελή και σε άλλη γλώσσα ή με λατινικούς χαρακτήρες.
Ο καθένας φέρει την ευθύνη των όσων γράφει και οι διαχειριστές της σελίδας ellinikahoaxes ουδεμία νομική ή άλλη ευθύνη φέρουν. Στην περίπτωση που υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα με σχόλιο αναγνώστη, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας.
  • ευαγγελος δημος

    Η Αλήθεια είναι ότι σαν παιδί κι εγώ είναι ολίγον στενάχωρο να διαβάζω αυτό αλλά δεν.μπορώ να πω πως δεν είναι αλήθεια.Αλλά η άποψη μου είναι πως όταν πρόκειται για αθλήματα Ναι για να γίνεις ο καλύτερος χρειάζεσαι το κάτι παραπάνω , θέλεις και λίγο ταλέντο μαζί με τη σκληρή προπονηση.Όμως πιστεύω πως όσον αφορά τη πνευματική εργασία ,ακόμα ο άνθρωπος με το μέσο iq Μπορεί να φτάσει αρκετά ψηλά με εξάσκηση και όρεξη…αυτό όσον αφορά τα γράμματα.
    Κάθε άνθρωπος έχει μια.κλίση που πρέπει να ανακαλύψει,κάποιο επάγγελμα που του ταιριάζει ίσως οφείλεται στα γονίδια .Δεν πρέπει να.γίνουμε όλοι ίδιοι αλλά οι καλύτεροι σε αυτό που κάνουμε.Άλλα για να πετύχεις οπουδήποτε θέλει δουλειά δουλειά δουλειά .’Talent you have naturally. Skill is only developed by hours and hours and hours of beating on your craft’ Όπως είπε και ο Will Smith

  • Giorgos Zoulis

    Συμφωνώ και εγώ με το άρθρο. Είναι αλήθεια οτι πρέπει να δώσεις μεν κίνητρα στα παιδιά αλλά να μην τους δημιουργείς και ψεύτικες προσδοκίες. Η αλήθεια είναι οτι και αυτή η νοοτροπία έρχεται απο την άλλη άκρη του Ατλαντικού όπου επι το πλείστον η προσκόληση με τα όνειρα ζωής δεν αντικατοπρίζουν την πραγματικότητα και όπου επιτυχία θεωρείται η διασημότητα, το χρήμα και η πρωτεία. Μπορεί να μην είναι αρνητικά τα παραπάνω, η πορεία όμως απόκτησης τους είναι λανθασμένη. Όταν γίνονται ο στόχος και όχι το αποτέλεσμα της προσπάθειας σε συνδυασμό με τη μια ρεαλιστική αντιμετώπιση των δυνατοτήτων των παιδιών, καταλήγουν όλα να θέλουν να γίνουν αθλητές, τραγουδιστές, ηθοποιοί, μοντέλα και ούτω καθεξής.

    Να εκφράσω και εγώ στην απέχθεια μου για τον Κοέλο ή Κοέλιο όπως βλέπω να προφέρεται. Τόσο σιρόπι ούτε σε κουτί με σιροπιαστά δε βρίσκεις.

  • konstas

    Πολύ εύστοχο άρθρο… Γιατί πια αυτό το «όταν θέλεις πραγματικά κάτι, όλο το σύμπαν θα συνομωτήσει για να το αποκτήσεις» έχει καταντήσει αηδία :(~

    Μια ένσταση μόνο… Ξεκινάς με τον Michael και σε κάποιο σημείο λες : «Κι όμως, από όλα αυτά τα παιδιά, ζήτημα είναι αν κάθε χρόνο ξεχωρίζουν
    4-5 που φτάνουν στο υψηλότερο επίπεδο, ένας Cobe Bryant ή ένας Lebron
    James»…

    Φαίνεται σαν έμμεση σύγκριση/εξίσωση του Jordan με τον Bryant ή τον Lebron, (δεν ξέρω αν αυτή ήταν η πρόθεσή σου)… Ιεροσυλία 🙂

    • GreekSkeptic

      Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου, τον σιχαίνομαι τον Κοέλιο. Νομίζω πως οι ατάκες του είναι νερόβραστες, ανούσιες και γλυκανάλατες αερολογίες που διαγωνίζονται την αστρολογία σε γενικότητα και one-size-fits-all.

      Όσο για τη σύγκριση, είμαι διχασμένος. Μήπως είναι συγκρίσιμοι; Ακόμα και αν ο Μιχάλης είναι με διαφορά καλύτερος, ειδικά με τον Κόμπι που παίζουν και στην ίδια θέση, δεν επιτρέπεται να τον συγκρίνουμε;
      Αν και μου αρέσει το μπάσκετ πολύ και μέχρι και πέρσυ για τα τελευταία 5 χρόνια είχα διαρκείας στο ΣΕΦ, νομίζω πως δεν είμαι ο καταληλότερος να απαντήσει για το ποιός είναι ο καλύτερος και το αφήνω στους γνώστες.
      Αλλά το σχολιό σου ήταν εύστοχο και με προβλημάτισες…

      • konstas

        Είμαι ευτυχής που βρήκα ένα άτομο να σιχαίνεται τον Κοέλιο όσο και εγώ 🙂

        Όσο για το θέμα της σύγκρισης, πιο πολύ αστειεύομαι. Πιστεύω βέβαια ότι ο …Μιχαλάκης ήταν ένα φαινόμενο και ο Lebron είναι καταπληκτικός παίκτης αλλά όχι φαινόμενο, αλλά ίσως να παίζει ρόλο και ο ρομαντισμός εδώ.

        Θα σου πρότεινα κάποια στιγμή να κάνεις ένα άρθρο για τις «ρομαντικές» προκαταλήψεις. Ξέρεις… εννοώ το φαινόμενο του να θεωρούμε τα «παλιά χρόνια» σαν τα καλύτερα, ενώ τώρα όλα πάνε κατά διαόλου. Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχουμε ακούσει φράσεις όπως :
        – «Κάποτε έπαιζαν φοβερή μπάλα, τώρα αποθεώνουμε τους τσουρουκάδες»
        – «Δεν θα ξαναβγεί παίκτης σαν τον Χατζηπαναγή»

        – «Ποιος Μέσι και Ρονάλντο όταν υπήρξε κάποτε Πελέ και μετά Μαραντόνα»
        – «Ο Άρης έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ που έχει παιχτεί την Ελλάδα»
        – «Ο Hulk Hogan θα είχε για πλάκα αυτά τα τυπάκια τύπου Rock ή τους πιο σύγχρονους στο wrestling»

        αλλά και κοινωνικά….

        – «Στην εποχή μας τα παιδιά είχαν μια ηθική και έναν σεβασμό. Τώρα οι νέοι άνθρωποι….»
        – «Ο κόσμος παλιά ήταν καλός. Τώρα δες τι γίνεται, εγκλήματα, πόλεμοι …»

        ή στην τέχνη…

        – «Το Metropolis (1927) είναι μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας ολων των εποχών»

        Ο προβληματισμός μου είναι το κατά πόσο είναι δυνατόν να συγκρίνουμε πράγματα ή καταστάσεις διαφορετικών εποχών και, αν τελικά συγκρίνουμε, ποιο πρέπει να είναι το μέτρο σύγκρισης. Και, μήπως τελικά βλέπουμε τα παλιά πάντα καλύτερα, λόγω ρομαντισμού;

        • GreekSkeptic

          Να προτείνω να διαβάσεις το The Better Angels Of Our Nature του Steven Pinker, αν έχεις τα Αγγλικά, διότι δεν έχει μεταφραστεί.

          • konstas

            Με έσκισες τώρα … 776 σελίδες στα αγγλικά βρε αθεόφοβε;;; Καλύτερα να με έβαζες να διαβάσω την ΠΑΠΥΡΟΥΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ (στα ελληνικά) !
            Το ξεκίνησα, φαίνεται ενδιαφέρον…. Απλά από ότι είδα, έχει να κάνει με την μείωση της βίας, πράγμα για το οποίο δεν είχα κάποια αμφιβολία αν και στο συγκεκριμένο συμπέρασμα είχα καταλήξει μάλλον ενστικτωδώς, παρά βασιζόμενος σε στοιχεία (που παραθέτει το βιβλίο).

            Αλλά το θέμα της μείωσης της βίας, δεν είναι μόνο «ρομαντικό» νομίζω. Έχει να κάνει κυρίως με την αντίληψή μας που προέρχεται από την πληροφόρηση. Π.χ. αυτή τη στιγμή παγκοσμίως μπορεί να έχουν λάβει χώρα τον τελευταίο μήνα 20 αποκεφαλισμοί. Εμείς μάθαμε τους 2 των τζιχαντιστών και φρίξαμε. Πριν 20 χρόνια μπορεί να είχαν λάβει χώρα 200 αποκεφαλισμοί και εμείς στην Ελλάδα δεν θα είχαμε πληροφορηθεί κανέναν. Άρα «παλιά δεν γίνονταν τέτοια πράγματα, ενώ τώρα κοίτα τι γίνεται».

            Όταν παραπάνω αναφερόμουν σε «ρομαντισμό» αναφερόμουν κυρίως σε περιπτώσεις όπου έχουμε επαρκή γνωστά δεδομένα για να συγκρίνουμε το παρελθόν με το παρόν (π.χ. έχουμε εικόνα πως έπαιζε ο τάδε παίκτης, μπορούμε να κατεβάσουμε την ταινία Metropolis) και θεωρούμε ότι το παλιό είναι καλύτερο, πιο πολύ για συναισθηματικούς λόγους παρά για πραγματικούς (θα ήθελα να δω όσους βαθμολογούν το Metropolis με 5 αστέρια, αν κάποιος παρουσίαζε σήμερα μια ταινία με ανάλογο σενάριο και ηθοποιία -δεν κρίνω τεχνικά, εφέ κλπ)

      • kris lanc

        Επιτελους καποιος το πε! Τα βιβλια του ειναι κουφια και βαρετα, με το ζορι τελειωσα 3 που μπηκα στο κοπο να διαβασω μετα απο προτροπη φιλης μου. Την εβρισα στο τελος 🙂

  • Antonis Armageddon

    «Τελικά δεν έγινα ποτέ Michael Jordan, Arnold Schwarzenegger, ή Βαλάντης.»
    Δε πειραζει, εγινες καλύτερος απ αυτούς… Εγινες Greek Skeptic. Ξερω ειναι λιγοτερο glamourous αλλα το glamour ειναι πιό εφημερο απ την ομορφιά…

    • GreekSkeptic

      Ναι…ούτε στην ομορφιά διεκδικώ δάφνες. Ευτυχώς βρέθηκε η Σύζυγος λίγο πιωμένη και είναι καλή κοπέλα και μάλλον δεν βλέπει και καλά…
      Ευχαριστώ πάντως για τα καλά τα λόγια.

      • Antonis Armageddon

        Οχι δεν ειναι κολακεία, ειναι κατι που πιστευω γιατι το ιδιο ισχυει και για μενα. Εγω βεβαια δεν ηθελα να γινω jordan, ηθελα να γινω Γρηγόρης Στάϊκος ή Neophyte ή Doctor Who (lol). Ουτε μενα μου εκατσε η γκλαμουρια, αλλα χαιρομαι που εγινα σκεπτόμενος Ανθρωπος (οχι σκεπτόμενο ζωο).

    • Alexander Nikolaidis

      Ε καλα, ειδες την γυναικα και (κυρίως) υην γκόμενα του Άρνολντ; Ασε καλυτερα….

  • Alexander Nikolaidis

    Επισης υπαρχουν και οι μεταλλαξεις 😉

    • GreekSkeptic

      Το ξέρω. Έχω δύο στο σπίτι. Κανένα δεν είναι φυσιολογικό. Η μετάλλαξή τους τα έχει μετατρέψει σε τέρατα που φτύνουν φωτιά.