«Αχρηστος εγώ»; Το γράμμα ενός μαθητή της έκτης δημοτικού.

In Critical Thinking by Θοδωρής Δανιηλίδης8 Comments

Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία δημοσίευσε ένα γράμμα, ενός μαθητή της στ’ δημοτικού με μαθησιακές δυσκολίες. Το γράμμα αυτό είναι γροθιά στο στομάχι του κάθε αναγνώστη. Ας το διαβάσουμε πρώτα, πριν την οποιαδήποτε ανάλυση του άρθρου.


Αχρηστος εγώ;

Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα;

 

Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας. Το ‘πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.

Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.

Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.

Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.

Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Β.Κ.

Μαθητής ΣΤ’ Δημοτικού


Η παραπάνω επιστολή κυκλοφορεί στο ιντερνετ και με την εισαγωγή «Διαβάζοντας το παρακάτω γράμμα είναι σοκαριστικό το γεγονός πώς ένα παιδί καταφέρνει με απλά λόγια και σκέψεις να μας ταρακουνήσει…«

Δε ξέρω για εσάς αλλά εγώ ταρακουνήθηκα αρκετά. Ίσως να να φταίνε οι προσωπικές μου εμπειρίες. Το άρθρο αυτό και η παρακάτω ανάλυση του γράμματος, μπαίνουν όχι για να καταρρίψουμε το γράμμα του μαθητή, αλλά σαν μια αφορμή για σκέψη και συζήτηση. Δείτε το σαν μια άλλη ματιά, στο συγκεκριμένο άρθρο της ελευθεροτυπίας που αναπαράχθηκε κατα κόρον στο ελληνικό ιντερνετ.

Έχω πολλές και βάσιμες αμφιβολίες ότι αυτό το γράμμα είναι πραγματικό. Δεν λέω ότι δεν το έλαβε η εφημερίδα Ελευθεροτυπία, αλλά κάτι δεν πάει καλά σε αυτό το γράμμα. Ίσως κάποιος με αυτό τον τρόπο να ήθελε να αναδείξει το συγκεκριμένο θέμα, πρόβλημα και η εφημερίδα Ελευθεροτυπία, να έλαβε αυτό το γράμμα.

Στο γράμμα αυτό υπάρχουν τεράστια λογικά σφάλματα και έχω μεγάλες αμφιβολίες ότι είναι πραγματικό.
1. Ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες που εντοπίζονται στην ορθογραφία και στα γράμματα που κάνει, αποφάσισε να γράψει γράμμα σε μια εφημερίδα, για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και την συμπεριφορά των γονιών του. Έψαξε και βρήκε την διεύθυνση της εφημερίδας και έγραψε αυτό το γράμμα.
2. Το γράμμα δεν έχει κανένα ορθογραφικό λάθος, υπάρχουν όλα τα σημεία στίξης και η σύνταξη του κειμένου είναι αρκετά καλή. Δεν υπάρχει πουθενά κάποιο εμφανές πρόβλημα στο γράμμα του μαθητή της ΣΤ’ δημοτικού, με μαθησιακές δυσκολίες στη γραμματική.
3. Δεν υπάρχει φωτογραφία από το γράμμα. Αυτό είναι αρκετά περίεργο γιατί το συνηθισμένο είναι, οι εφημερίδες σε αυτές τις περιπτώσεις να συνοδεύουν το κείμενό τους με μια φωτογραφία από το γράμμα που έχουν λάβει. Εδώ δεν υπάρχει.
4. Στο κείμενο του μαθητή διαβάζουμε ότι τον πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε «Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες». Δεν υπάρχει πουθενά κάτι τέτοιο. Μπορεί να υπάρχει «Κέντρο ανάπτυξης παιδιού» «Αναπτυξιακό κέντρο παιδιού» ή «Μονάδα Αντιμετώπισης Μαθησιακών και Αναπτυξιακών Δυσκολιών» κάτι παραπλήσιο αλλά πουθενά δεν υπάρχει ταμπέλα – πινακίδα που να γράφει «Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες». Παράδειγμα: στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης υπάρχει το Κέντρο Αναπτυξιακής Παιδιατρικής «Απόστολος Φωκάς».
5. Στο κείμενο του γράμματος υπάρχουν τεράστια λογικά σφάλματα. Ένα από αυτά είναι ότι ένα παιδί που βρίσκει τη διεύθυνση μιας εφημερίδας, και διαβάζει την πινακίδα «Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες» και φαίνεται να κατανοεί το πρόβλημα που αντιμετωπίζει, γράφοντας στην επιστολή του «δεν είμαι μπουμπούνας» σε άλλο σημείο της επιστολής του γράφει ότι «είμαι καλά δεν έχω πυρετό, ούτε η κοιλιά μου πονάει». Ένα άλλο είναι ότι η μαμά τον ξυπνάει όχι για να ετοιμαστεί για το σχολείο, (να ντυθεί, να πλυθεί, να φάει πρωινό) αλλά για να κάνει την ορθογραφία του και γενικά το κείμενο δεν φαίνεται να είναι κείμενο ενός μικρού παιδιού, ειδικά κάποιου παιδιού με μαθησιακές δυσκολίες και αναπτυξιακό πρόβλημα. Το κείμενο της επιστολής, περιέχει πολλά λογικά σφάλματα.

Μπορεί το γράμμα να μην είναι πραγματικό, αλλά το πρόβλημα που περιγράφει είναι. Ίσως η εφημερίδα να θέλει να αναδείξει το πρόβλημα με αυτό τον τρόπο, (δεν είναι κακό) ή κάποιος ενήλικος να έγραψε αυτή την επιστολή και να την έστειλε στην εφημερίδα, για τον ίδιο λόγο (είναι πολύ πιθανό).

Τα παιδιά με μαθησιακά προβλήματα όπως, νοητική αναπηρία, διαταραχές λόγου, ελλειμματική προσοχή με ή χωρίς υπερκινητικότητα, ειδικές μαθησιακές δυσκολίες, διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές (φάσμα αυτισμού), ψυχικές διαταραχές κτλ ίσως να υστερούν και να δυσκολεύονται να κατανοήσουν κάποια μαθήματα (συνήθως τα μαθηματικά και τη γραμματική) αλλά πραγματικά είναι ταλαντούχα σε άλλους τομείς και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι γονείς πέφτουν σε σφάλματα.
Παρακάτω μπορούμε να δούμε την πρώτη προσπάθεια ενός παιδιού με ήπιο αυτισμό, να ζωγραφίσει μια προσωπογραφία.

Εικόνα (31)b

Το άρθρο αυτό γράφτηκε για να μας δώσει τροφή για σκέψη και μια διαφορετική εικόνα από αυτή που αναπαράχθηκε στο ελληνικό ίντερνετ με τη μέθοδο του copy-paste.

Σας δίνουμε τη δυνατότητα να σχολιάσετε τις αναρτήσεις μας, αλλά διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύσουμε το σχόλιο που θα περιέχει:

1. Απειλές, ύβρεις, συκοφαντίες και προσβολές.
2. Προσωπικά δεδομένα τρίτων.
3. Σχόλια, άσχετα με τη δημοσίευση.
4. Θεωρίες συνωμοσίας και hoaxes που παρουσιάζονται σαν πραγματικά με σκοπό να παραπλανήσουν.
5. Πολλαπλά, όμοια σχόλια. (Δημοσιεύουμε μόνο το ένα)
6. Διαφημίσεις προϊόντων ή υπηρεσιών.
7. Πολιτική Προπαγάνδα.
8. Κακόβουλα σχόλια από ψεύτικους χρήστες του disqus.
Επίσης σας παρακαλούμε τα σχόλια σας να μην είναι ιδιαίτερα μακροσκελή και σε άλλη γλώσσα ή με λατινικούς χαρακτήρες.
Ο καθένας φέρει την ευθύνη των όσων γράφει και οι διαχειριστές της σελίδας ellinikahoaxes ουδεμία νομική ή άλλη ευθύνη φέρουν. Στην περίπτωση που υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα με σχόλιο αναγνώστη, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας.
  • saturnia

    Ως μανουλα παιδιου με πιστοποιημενες μαθησιακες δυσκολιες, 13χρονου πλεον, μολις το διαβασα, αμεσως καταλαβα, οτι ειναι οχι απλως φεικ αλλα καραφεικ. Και δεν με ενδιαφερει για ποιο λογο το γραψανε. Κατι τετοια με εξοργιζουν αφανταστα.
    Ημουν η μονη στην οικογενεια που καταλαβα και παραδεχτηκα απο τα 3,5 του, οτι κατι τρεχει. Ολοι οι υπολοιποι στην οικογενεια απλα εθελοτυφλουσαν. Απο τους δασκαλους εχω βιωσει συμπεριφορες, που καλυπτουν ολο το φασμα, απο αδιαφορια και δυσφορια μεχρι κατανοηση και βοηθεια, κατι που το βρισκω λογικο.
    Η δουλεια που εκανα με το παιδι σε συνεργασια με ειδικους κοστισε πολλα χρηματα, ακομα πιο πολυ χρονο και τεραστια ψυχικα αποθεματα.
    Α, και το παιδι μου δεν εχει κανενα ειδικο χαρισμα, οπως πχ να ζωγραφιζει καταπληκτικα. Πραγμα, που θα ηταν ευχης εργων, μονο και μονο για να αντισταθμιζει τουλαχιστον το αισθημα αποτυχιας, που εχουν συχνα τα παιδια αυτα, κατι που κανει τεραστια ζημια στην αυτοπεποιθηση τους, με οτι αυτο συνεπαγεται, απο χαμηλη αυτοεκτιμηση μεχρι επιθετικη εως εγκληματικη συμπεριφορα.

  • RaspK

    Πολύ σωστή η στάση σας.

  • Noucca Galaktotrofousa

    Το γράμμα είναι καράfake κι ακόμα κι αν έχει «αγνούς σκοπούς», δε μπορεί να με ευαισθητοποιήσει γιατί μου σπάνε τα νεύρα τα «γράμματα» που με χτυπάνε στο συναίσθημα.

    Οι μαθησιακές δυσκολίες δεν είναι κάτι άγνωστο ούτε στους γονείς ούτε στις δασκάλες. Από το νηπιαγωγείο ακόμα είναι ορατά τα σημάδια, κι αν και δεν είναι ειδικός η δασκάλα να κάνει διάγνωση, ενημερώνει τους γονείς και τους παραπέμπει σε ειδικούς. Όσες βαριεστημένες δασκάλες κι αν είχε το παιδί, το θεωρώ αδύνατο να έφτανε ως την ΣΤ δημοτικού χωρίς να έχουν καταλάβει τίποτα.
    Γονείς που κλαίνε και μαλώνουν πάνω από τα βιβλία του παιδιού; Έχουν μόλις ένα μήνα που άνοιξαν τα σχολεία και ήδη οι γνωστές μου που έχουν πρωτάκια προσέχουν και αναλύουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους για να το βοηθήσουν. Κι αυτή μυξοκλαίει 6 χρόνια και γεμίζει το παιδί της ενοχές;

    Αν θέλουν να μας ευαισθητοποίησουν, ας ζητήσουν από κάποιον που μεγάλωσε με μαθησιακές δυσκολίες να περιγράψει τις εμπειρίες τους. Έχω έναν συμμαθητή μου κατά νου, να ψάξω να τον βρω; Έφυγε μετά το σχολείο με υποτροφία στο Μ.Ι.Τ. νομίζω, μπορεί και στη NASA, ο άνθρωπος ήταν μεγάλο μυαλό αλλά άργησαν πολύ να καταλάβουν ότι ήταν δυσλεκτικός.

  • Konstas

    Το γράμμα κάνει «μπαμ» ότι είναι ψεύτικο. Και λόγω των αντιφάσεων που επισημαίνετε και λόγω κάποιων εκφράσεων, όπως αυτές που αναφέρει ο Alexander Nikolaidis, που είναι μάλλον απίθανο να έχουν χρησιμοποιηθεί από ένα παιδί της νέας γενιάς και λόγω κάποιων άλλων λεπτομερειών (ένα παιδί της 6ης δημοτικού γράφει ότι τα γράμματά του είναι «… στραβούτσικα» -με τρεις τελείες μπροστά για να δώσει έμφαση).

    Προφανώς είναι για λόγους ευαισθητοποίησης. Τώρα, για να κάνω εγώ τον αιρετικό…

    Κάποτε, το ζήτημα των μαθησιακών δυσκολιών ήταν απλά ανύπαρκτο. Δεν μπορούσες να διαβάζεις ή να γράφεις καλά, δεν ήσουν καλός στα μαθηματικά; Ήσουν μπουμπούνας… απλά και τέρμα…

    Μήπως σήμερα έχουμε περάσει στην αντίθετη πλευρά; Μήπως πολλές φορές βαφτίζουμε την τεμπελιά «μαθησιακές δυσκολίες»;

    Δεν είμαι ειδικός αλλά νομίζω ότι για να πεις ότι κάποιο παιδί αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες θα πρέπει να το παιδί αυτό να προσπαθεί πραγματικά και μάλιστα επίμονα, αλλά να μην μπορεί να μάθει. Τότε μπορείς να υποθέσεις ότι με τόση προσπάθεια θα πρέπει να μαθαίνει και αφού δεν το κάνει, υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

    Από προσωπική εμπειρία : Διδάσκω σε Ι.Ε.Κ. Όταν λοιπόν έρχεται η ώρα των εξετάσεων, κάποιοι μαθητές γράφουν άσχημα. Κάποιοι από αυτούς θεωρούν ότι «ήταν δύσκολα τα θέματα».

    Όταν τους ρωτάω «διάβασες καθόλου;» μου απαντούν «ναι διάβασα» και όταν τους ρωτάω «πόσο διάβασες δηλαδή», μου απαντούν «2-3 ώρες»…Για εξετάσεις εξαμήνου σε μαθήματα νομοθεσίας !!!

    Με συγχωρείτε, αλλά δεν μπορώ να δεχθώ για κανένα από αυτά τα παιδιά ότι έχει μαθησιακές δυσκολίες. Μπορεί κάποια από αυτά και να έχουν τελικά, αλλά αυτό δεν μπορεί να έχει διαπιστωθεί, όταν έχουν συνηθίσει να διαβάζουν 1 φορά το εξάμηνο και αυτή για 2-3 ώρες. Και ιδιοφυίες να ήταν, πάλι δύσκολο θα ήταν να μάθουν οτιδήποτε με τόσο λίγο διάβασμα.
    (αναφέρω την προσωπική μου εμπειρία, επειδή αρκετές φορές μαθητές ή γονείς έχουν επικαλεστεί «μαθησιακές δυσκολίες» ή το ανάλογο «δεν τα παίρνει τα γράμματα».

    • Ευγενία Κατσαφάδου

      Χαχαχα!!Είχα κι εγώ ένα μαθητή που όταν ήταν αδιάβαστος μου έκανε χάλια γράμματα κι όταν το είπα στη μάνα του μου απάντησε πως ήταν δυσλεκτικός.Φυσικά και ο μέσος καθηγητής μπορεί να ξεχωρίσει ένα δυσλεκτικό.Οπότε, πρότεινα να βγάλουν ένα πιστοποιητικό στο παιδί,πράγμα που ποτέ δεν έγινε,βεβαίως…
      Πιστεύω πως είναι λίγο δύσκολο να περάσουμε στην »άλλη πλευρά».Όποτε κάποιος γονιός η εκπαιδευτικός υποψιαστεί την ύπαρξη προβλήματος το παιδί παραπέμπεται σε ειδικούς, γίνεται διάγνωση,παρέχεται πιστοποιητικό.Ο τεμπέλης μπορεί να πει ο,τι θέλει για να δικαιολογηθεί του λείπει όμως η »βούλα» κι ο εκπαιδευτικός,κατά τη γνώμη μου, κάτι είναι σε θέση να καταλάβει

      • Konstas

        Μακάρι να είναι έτσι. Όπως είπα, δεν είμαι ειδικός, ενώ τα παιδιά φτάνουν σε εμένα ήδη μεγάλα, ώστε όποιο πρόβλημα μαθησιακής δυσκολίας υπάρχει (αν υπάρχει), λογικά θα έχει διαγνωστεί. Προσωπικά, θεωρώ ότι μπορώ να καταλάβω πότε υπάρχει κάποιο πρόβλημα (έστω και αν δεν μπορώ να προσδιορίσω που ακριβώς έγκειται) και πότε ένα παιδί απλώς βαριέται να διαβάσει

        Όμως από την άλλη δεν μπορώ να παραβλέψω μια τάση που βλέπω. Παραθέτω μόνο δυο φράσεις από δυο ιστοσελίδες σχετικά με μαθησιακές δυσκολίες, που με προβλημάτισαν :
        1) Από http://thelonaginosuperman.wordpress.com/2012/03/14/%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B4%CF%85%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CF%84%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B9/
        «Ο μύθος για τα παιδιά που δεν θέλουν να γράφουν και να
        διαβάζουν είναι ξεπερασμένος. Ποιο παιδί στη σημερινή εποχή δε
        θέλει να μάθει να χειρίζεται ένα τόσο σημαντικό μέσο
        επικοινωνίας όπως είναι η γραφή και η ανάγνωση;»

        και
        2) από http://www.familylife.gr/el/paidi-2-6/ekpaideysi/1216-%CE%A4%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%AC-%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CF%85%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%B1
        «Η κακή επίδοση στο σχολείο δεν είναι ένδειξη περιορισμένων δυνατοτήτων, ούτε οφείλεται σε τεμπελιά. » (προφανώς εννοεί ΟΤΑΝ υπάρχει μαθησιακή δυσκολία ΔΙΑΠΙΣΤΩΜΕΝΗ)

        Φοβάμαι, ότι υπάρχει μια τάση γενίκευσης «Τα παιδιά θέλουν να μαθαίνουν, επομένως, αν δεν μπορούν, τότε έχουν μαθησιακές δυσκολίες» και «δεν υπάρχει τεμπελιά, μόνο μαθησιακές δυσκολίες». Και αν ακόμα όμως οι γενικεύσεις αυτές δεν γίνονται αποδεκτές από τους ειδικούς, δεν παύει να αποτελούν μια δικαιολογία σε όποιον τον βολεύει να τις επικαλεστεί.

    • Noucca Galaktotrofousa

      Είπα να το αναφέρω αλλά κρατήθηκα για να μην κάνω άδικες γενικεύσεις.
      Υπάρχουν γονείς που επικαλούνται (ή εύχονται) μαθησιακές δυσκολίες. Μια ναρκισσιστική αντίδραση «το παιδί μου [που έχει δικά μου γονίδια] δεν είναι χαζό, κάτι άλλο συμβαίνει».
      Η δυσλεξία υπάρχει, η διάσπαση προσοχής υπάρχει, και το «δεν παίρνει τα γράμματα» υπάρχει. Το θέμα είναι να μάθουμε να ζούμε ΜΕ αυτά και όχι να τα βγάζουμε μπροστά σαν δικαιολογίες. Λ.χ. εγώ δε μπορώ να μάθω τίποτα παπαγαλία. Μη μου ζητήσεις να σου πω αυτολεξεί τίποτα παραπάνω από στίχους τραγουδιών. Ίσως αν ξεκινούσα σήμερα το σχολείο να ερχόταν κάποιος και να μου έλεγε ότι έχω «αδυναμία λεκτικής αποτύπωσης μνήμης» (δικής μου έμπνευσης ορισμός) αλλά στην πράξη προσπάθησα και βρήκα τρόπους να το προσπεράσω. Στα μαθηματικά δεν έμαθα ποτέ τα θεωρήματα, τα αποδείκνυα από την αρχή στο πρόχειρο, στην ψυχολογία που μας είχαν πεθάνει στους ορισμούς, είχα ζαλίσει τον καθηγητή να μου τα εξηγεί με δικά του λόγια ώστε να κατανοήσω το φαινόμενο και να μπορώ να το ορίσω μόνη μου.
      Στο ΙΕΚ είχα δύο συνσπουδάστριες με διεγνωσμένη δυσλεξία. Η πρώτη έκανε μπαμ από μακριά. Δε μπορούσε ούτε απλή συζήτηση να κάνει. Μας είχε πει ότι μπουμπούνα την ανέβαζαν, σκράπα την κατέβαζαν στο σπίτι, μέχρι να είναι αρκετά αργά για να μπορέσει να κάνει κάτι (διαγνώστηκε 20 χρονών). Η δεύτερη «είχε πάει σε ένα θείο που μπορούσε να της δώσει ένα χαρτί» και κατάφερνε να εξετάζεται προφορικά στο τέλος του χρόνου, αφού πρώτα είχε φροντίσει να αντιγράψει από όλες τις υπόλοιπες. Τα συμπεράσματα δικά σας.

  • Alexander Nikolaidis

    Μπουμπούνας, ρημάδα, τρύπα στο νερό, δεν ξέρω, πολύ 70-80s μου βγάζει η γλώσσα.