Προσοχή θα σου κλέψουν το παιδί!

In Critical Thinking by Γιώργος Γιώτης3 Comments

Πόσες φορές δεν ακούσαμε κάποιον να λέει : «μα καλά, αφήνεις το παιδί σου να παίζει μόνο του στην πυλωτή (στο πάρκο ή οπουδήποτε αλλού) ; Μπορεί να σου το κλέψουν! ξέρεις  βρε ασυνείδητε ξέρεις πόσα παιδιά κλέβουν κάθε χρόνο

apagogi

Και συνειρμικά θυμόμαστε αμέσως τις δραματικές εξαφανίσεις του Μπεν, της Μαντλίν, του Άλεξ ή την σχετικά πρόσφατη της Μαρίας με τα ξανθά μαλλιά ή κι άλλων παιδιών που πήραν δημοσιότητα τα προηγούμενα χρόνια.

Κινδυνεύει όμως πραγματικά το παιδί σας αν το χάσετε λίγο από τα μάτια στην παιδική χαρά;  Καραδοκεί ο γνωστός κύριος με τα γλειφιτζούρια έξω από το σχολείο για να το κλέψει;

***************

Αλήθεια εσείς πόσα παιδιά πιστεύετε ότι εξαφανίζονται (ή απαγάγονται) πραγματικά κάθε χρόνο στην Ελλάδα;

Και δεν εννοώ το παιδί που μπορεί να το πήρε ο χωρισμένος γονέας που δεν του έδωσαν την επιμέλεια ή μάλωσε με τη γυναίκα του -που μπορεί να είναι πολύ σοβαρό αλλά δεν το εξετάζουμε εδώ – αλλά υποθέσεις που δεν έχουν εξιχνιαστεί και πρόκειται για απαγωγή ή κλοπή παιδιού.

Κάντε το παρακάτω τεστ πριν σας αναφέρουμε τα πραγματικά νούμερα

Κανένα

Περίπου 10

Περίπου 100

Περίπου 1.000

Περίπου 10.000

Περίπου 100.000

**************

kidn

Χωρίς να θέλουμε να υποβαθμίσουμε το γεγονός, θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε μια πιο ψύχραιμη κι ορθολογική ματιά σ όλες αυτές τις φήμες, τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, αλλά και τα τρομολαγνικά δημοσιεύματα που μαστίζουν τα κοινωνικά δίκτυα (κι όπως έχουμε ξαναπεί, πολλές φορές, άλλο σκοπό έχουν…)

**************

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΑΣ που παρουσιάστηκαν πέρσι σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε το «Χαμόγελο του Παιδιού»:

«Ένα παιδί εξαφανίζεται καθημερινά στην Ελλάδα, με τον συνολικό αριθμό των εξαφανισμένων παιδιών να ανέρχεται σήμερα στα 97, ενώ 23 είναι τα ανήλικα θύματα

Τους πρώτους τέσσερις μήνες του 2013 εξαφανίστηκαν 138 παιδιά, από τα οποία τα 90 έχουν βρεθεί.

Παρουσιάζοντας τα επίσημα στατιστικά στοιχεία εξαφανίσεων ανηλίκων, ο αστυνόμος Β’ Αντώνης Παπαντώνης, από το Τμήμα Αναζητήσεων Προσώπων και το Γραφείο Εξαφανίσεων Ατόμων, τόνισε ότι ο μέσος όρος ανεύρεσης των ανηλίκων που έχουν εξαφανιστεί το 2012 και τους πρώτους τέσσερις μήνες του 2013 ανέρχεται σε 78,4%, ποσοστό που κατά πάσα πιθανότητα είναι μεγαλύτερο.

Το ποσοστό εξαφανίσεων ανηλίκων στην περιφέρεια είναι μεγαλύτερο από ότι στην Αττική, σε αντίθεση με το παρελθόν.

Στον κατάλογο με τα αίτια εξαφάνισης παιδιών πρώτα είναι τα οικογενειακά, ενώ επισήμανε ότι είναι 2,5 φορές μεγαλύτερος ο αριθμός των κοριτσιών που εξαφανίζονται σε σχέση με τα αγόρια. «

Κύριοι λόγοι για την εξαφάνιση ανηλίκων, σύμφωνα με τα στοιχεία της υπηρεσίας Amber Alert Hellas είναι σε ποσοστό 46% οι σχέσεις με την οικογένεια, κατά 30% οι σχέσεις με το άλλο φύλο, προβλήματα ψυχικής υγείας σε ποσοστό 14%, καθώς και άλλοι παράγοντες.

Ας δούμε μερικά ενδιαφέροντα στατιστικά για τη χώρα μας ανά έτος: 

2012

Σύμφωνα με «Το Χαμόγελο του Παιδιού», το 2012 καταγγέλθηκαν 127 περιπτώσεις εξαφανισμένων παιδιών, από τις οποίες εξιχνιάστηκαν οι 105 και τα παιδιά επέστρεψαν στις οικογένειές τους.

το πρώτο τετράμηνο του 2013

η υπηρεσία Amber Alert Hellas (Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά 116000) είχε 41 αιτήματα για την υποστήριξη ερευνών αναζήτησης εξαφανισμένων παιδιών.

Τα 33 αφορούσαν σε φυγές εφήβων 80%

Τα 4 αφορούσαν σε ανησυχητικές εξαφανίσεις ανηλίκων 10%

Τα 2 αφορούσαν σε γονικές αρπαγές 5%

Τα 2 αφορούσαν σε εξαφανισμένους ασυνόδευτους ανήλικους 5%

Σε ποσοστό πάνω από 80% ήταν Ελληνόπουλα και ανήκαν στην ηλικιακή ομάδα 13 έως 18.

Οι μισές σχεδόν (46%) από τις περιπτώσεις φυγών εφήβων και ανησυχητικών εξαφανίσεων ανηλίκων σχετίζονταν με «σχέσεις στην οικογένεια», οι 3 στις 10 με «σχέσεις με το άλλο φύλο» και οι υπόλοιπες με πρόβλημα ψυχικής υγείας, απώλεια προσανατολισμού, ασυνόδευτο ανήλικο και άλλες αιτίες.

Το Χαμόγελο διαχειρίστηκε τα 34 εκ των 41 περιστατικών στα οποία, μετά την παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών και κατευθύνσεων που δόθηκαν από τους εθελοντές, βρέθηκαν και τα 34 παιδιά. Όπως δήλωσε και η κυρία Λαγουμιτζή, «εκτός από την απόλυτη επιτυχία για τους 4 πρώτους μήνες του 2013, στο πλαίσιο της ευρύτερης αναζήτησης βρέθηκε ακόμα ένα παιδί, το οποίο και ψάχναμε από το 2012».

Για όλο το 2013 (βλ. αρχείο pdf)

στην υπηρεσία «116000 Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά»  διαχειρίστηκαν 124 περιπτώσεις αναζήτησης εξαφανισμένων παιδιών , από τα οποία βρέθηκαν τα 118 παιδιά (95%)

Από το σύνολο των 124 περιστατικών:
• τα 16 περιστατικά έλαβαν δημοσιότητα
• για 3 περιστατικά κυκλοφόρησαν αφίσες ή αφισέτες
• για 4 περιστατικά ενεργοποιήθηκε το σύστημα AMBER ALERT HELLAS
• για 9 περιστατικά ενεργοποιήθηκε η Ομάδα έρευνας και Διάσωσης «Θανάσης Μακρής»
• για 5 περιστατικά ενεργοποιήθηκαν διαδικασίες διακρατικής συνεργασίας

το πρώτο τετράμηνο του 2014 (βλ. αρχείο pdf )

ο Οργανισμός δέχθηκε μέσω της «Ευρωπαϊκής Γραμμής για τα Εξαφανισμένα Παιδιά 116000», σαράντα εννέα (49) αιτήματα για την υποστήριξη ερευνών αναζήτησης εξαφανισθέντων παιδιών εκ των οποίων:
• 36 (74%) αφορούσαν σε φυγές εφήβων
• 10 (20%) αφορούσαν σε γονικές αρπαγές
• 3 (6%) αφορούσαν σε ανησυχητικές εξαφανίσεις ανηλίκων

Από το σύνολο των σαράντα εννέα (49) περιστατικών που αναφέρθηκαν στον Οργανισμό
μας, σε:
• 37 (75,5%) περιστατικά παρασχέθηκαν εξειδικευμένες υπηρεσίες
• 12 (24,5%) περιστατικά δόθηκαν κατευθύνσεις για το χειρισμό

Από τα σαράντα εννέα (49) περιστατικά στα οποία παρασχέθηκαν εξειδικευμένες υπηρεσίες με στόχο την εύρεση του παιδιού, βρέθηκαν τα τριάντα πέντε 35 (71,5%) παιδιά, ενώ σε

• 10 (20,5%) περιστατικά διεκόπη η επικοινωνία από την οικογένεια και
• 4 (8%) περιστατικά εξακολουθούν να αναζητούνται

Για τέσσερα (4) περιστατικά παιδιών ο Οργανισμός προέβη στην δημοσιοποίηση της εξαφάνισης στα ΜΜΕ, στα social media & στην ιστοσελίδα του Οργανισμού

• Για δύο (2) περιστατικά παιδιών ενεργοποιήθηκαν διαδικασίες διακρατικής συνεργασίας
• Σε ένα (1) περιστατικό αναζήτησης παιδιού κινητοποιήθηκε η Συντονιστική Επιχειρησιακή Ομάδα
• Σε οχτώ (8) περιστατικά παιδιών ο Οργανισμός παρείχε συμβουλευτική υποστήριξη στο παιδί και την οικογένεια

Παράλληλα, κατά το ως άνω αναφερόμενο χρονικό διάστημα βρέθηκαν δυο(2) ακόμη παιδιά για τα οποία κατά το προηγούμενο έτος ο Οργανισμός είχε προβεί σε δημοσιοποίηση (γεγονός που μειώνει τις εξαφανίσεις σε 2 που δεν ξέρουμε αν κι αυτά βρέθηκαν ως τις στιγμή που μιλάμε).

Επίσης

Ο πρόεδρος του ΔΣ «Το Χαμόγελο του Παιδιού», Κώστας Γιαννόπουλος σε δηλώσεις του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, επισήμανε πως το πρόβλημα των εξαφανίσεων ανηλίκων στην Ελλάδα είναι υπαρκτό αλλά δεν είναι μεγάλο. «Υπάρχουν εξαφανίσεις παιδιών αλλά όχι αυτό που διαδίδεται. Ούτε ισχύουν οι φήμες ότι παιδιά απαγάγονται, τους αλλάζουν τα ρούχα, μέσα σε πολυκαταστήματα. Δεν ισχύει. Μην τρομοκρατείται ο κόσμος. Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι μεγάλο. Έχουμε συντονιστεί όλοι μαζί, πολλοί φορείς. Κινητοποιούμαστε για την ανεύρεση ενός παιδιού. Παράλληλα, έχουμε ευαισθητοποιήσει και κινητοποιήσει την κοινωνία. Όταν υπάρχει Amber Alert, υπάρχει κινητοποίηση».

Ο κ. Παναγιώτης Παπαντώνης, αστυνόμος Β’ στο γραφείο εξαφανισμένων ατόμων ΕΛ.ΑΣ., έχει δηλώσει ότι  «οι αρπαγές εξαφανισμένων παιδιών σήμερα αφορούν μόνο τις γονικές αρπαγές και όχι αρπαγές από αγνώστους με ένα συγκεκριμένο αυτοκίνητο σε συγκεκριμένες περιοχές, όπως τα μηνύματα που διαβάζουμε συχνά στα social media».

(Η αναζήτηση και ο εντοπισμός των εξαφανισθέντων προσώπων είναι μια από τις σημαντικότερες αρμοδιότητες της Ελληνικής Αστυνομίας και προβλέπεται από το άρθρο 124 του ΠΔ 141/1991.)

Αν κάνετε μια βόλτα στο site «το χαμόγελο του παιδιού» και στην ενότητα εξαφανισμένα παιδιά μπορείτε να διαπιστώσετε ότι το πιο πρόσφατο περιστατικό παιδιών που αναζητούνται , είναι ένα παιδί (? 22 ετών) που εξαφανίστηκε το 2008. Επίσης τα περισσότερα παιδιά της λίστας είναι αλλοδαπά μ ότι αυτό μπορεί να σημαίνει (Δεν ξέρω για παράδειγμα τι πληροφόρηση και διασυνδέσεις έχουμε με  τις τυχόν χώρες καταγωγής τους – που κάποιες μπορεί να είναι τριτοκοσμικές-  ή αν απλά τα παιδιά αυτά μπορεί να μην θέλουν να βρεθούν γιατί έχουν πρόβλημα νομιμότητας ή παραμονής)

Άρα, όπως θα καταλάβατε, η πιθανότητα κάποιος να απαγάγει το παιδί σας, προσεγγίζει το ποσοστό της δραστικής ουσίας στα φάρμακα της εναλλακτικής ιατρικής…

Επομένως ο αριθμός αυτών που αγνοούνται ή που έχουν απαχθεί στην Ελλάδα και δεν βρέθηκαν,  τα τελευταία χρόνια είναι  …0 ή μηδαμινές !

Φυσικά η αξία μιας ζωής είναι ανεκτίμητη και δεν πρέπει να χάνετε ούτε μία!

Φυσικά ευχόμαστε να παραμείνουν αυτοί οι αριθμοί και πρέπει να πούμε ένα πολύ μεγάλο μπράβο στις αρμόδιες αρχές για την δουλειά τους!

Φυσικά δεν θα εφησυχάσουμε και θα συνεχίσουμε κι εμείς την καλή δουλειά που κάνουμε σαν γονείς.

Απλά ας ηρεμήσουμε λίγο κι ας αφήσουμε τα παιδιά μας, να χαρούν, να παίξουν, και να ανεξαρτητοποιηθούν χωρίς το αδιάκοπο άγρυπνο βλέμμα μας

ΥΓ.Πριν λίγο καιρό ο Greek Skeptic είχε γράψει ένα σχετικό άρθρο  «Ο παραλογισμός του φόβου – Απαγωγές παιδιών« αποδεικνύοντας επίσης το υπερβολικό του πράγματος και το τεκμηρίωσε άριστα με στοιχεία από τις ΗΠΑ. Δείτε το

Γιώργος Γ. – Antichainletter

Γιώργος Γιώτης

Γιώργος Γιώτης

Αρθρογράφος - Ερευνητής
Γιώργος Γιώτης
  • Konstas

    Ακόμα και με αυτά τα στατιστικά, είμαι σίγουρος ότι είναι πολλοί οι γονείς που θα πουν ότι δεν βλάπτει η παραπάνω προσοχή, «φύλαγε τα ρούχα σου να ‘χεις τα μισά»… και δεν τους κατηγορώ. Είναι φυσιολογική ανθρώπινη ψυχολογία να θέλεις να προστατεύσεις το παιδί σου.

    Όμως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι ο υπεπροστατευτισμός οδηγεί πραγματικά εκεί… στο να έχεις τα μισά σου ρούχα, δηλαδή να χάσεις τα άλλα μισά. Ο παρανοϊκός έλεγχος μπορεί τελικά να στερήσει από το παιδί την παιδική του ηλικία. Το παιδί χρειάζεται ελευθερία (όχι ασυδοσία) στο να παίξει, να γνωρίσει άλλα παιδιά, να συναναστραφεί μαζί τους, να εξερευνήσει μέρη. Ο παρανοϊκός έλεγχος μπορεί να το κάνει πιο ασφαλές αλλά του στερεί όλα αυτά. Έχω δει γονείς που ελέγχουν συνεχώς όχι μόνο που ΑΚΡΙΒΩΣ βρίσκεται ανά πάσα στιγμή το παιδί τους, αλλά και το ποια παιδιά γνώρισε, με ποια κάνει παρέα κλπ κλπ.

    Αν θέλει κάποιος να είναι απόλυτα ασφαλές το παιδί του μπορεί να το κλείσει και σε μια γυάλα. Δεν το κάνει όμως κανένας. Γιατί λοιπόν δημιουργεί μια «γονική γυάλα» αντίστοιχη μιας πραγματικής;

    Οι καλύτερες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια είναι αυτές που ήμουν έξω με τα υπόλοιπα παιδιά και παίζαμε, εξερευνούσαμε, ακόμα και μαλώναμε (ψευτομαλώματα), που ζούσαμε τέλος πάντων. Είχαμε έναν έλεγχο των γονέων, αλλά σε ανεκτό επίπεδο. Και ξέραμε ότι εάν θέλαμε να συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε την ελευθερία μας θα πρέπει να αποδειχθούμε άξιοι της εμπιστοσύνης τους, αλλιώς ήμασταν τιμωρία και τέρμα η καλοπέραση.

    Δεν θα επικαλεστώ το δικό μου παράδειγμα ως δείγμα ασφάλειας. Το γεγονός ότι δεν απήγαγε κανείς εμένα ή κάποιον από τους φίλους μου δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποιος τέτοιος κίνδυνος (το μέγεθος του κινδύνου όμως φαίνεται από τα γενικά στατιστικά). Θα επικαλεστώ το παράδειγμά μου ως κάποιου που είχε μια πολύ καλή παιδική ηλικία που την αναπολεί με ευχαρίστηση.

    Για να είμαστε αντικειμενικοί βέβαια, θα πρέπει να δούμε και με άλλο μάτι τα στατιστικά. Το γεγονός ότι οι πραγματικές απαγωγές προσεγγίζουν το 0 μπορεί να οφείλεται σε μεγάλο βαθμό ακριβώς στην υπεπροστατευτικότητα των γονέων. Αν δεν ήταν τόσο υπερπροστατευικοί σήμερα, μπορεί οι στατιστικές να ήταν διαφορετικές, όχι με τεράστιες διαφορές, αλλά πάντως διαφορετικές.

    Σε τελική ανάλυση, η λύση, όπως σε όλα τα πράγματα νομίζω, είναι ΟΧΙ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ. Ελευθερία στο παιδί, αλλά όχι υπερβολική, όχι να κάνει ό,τι θέλει. Έλεγχος στο παιδί, αλλά όχι υπερβολικός, όχι σε σημείο ασφυξίας. Όπως και οι ενήλικες έτσι και τα παιδιά χρειάζονται τον προσωπικό τους χώρο, την ελευθερία τους, τα μυστικά τους. Αν τους τα στερήσουμε, μπορεί να είναι πιο ασφαλή αλλά θα έχουν άλλα, επίσης σημαντικά, προβλήματα.

    Και πάνω από όλα να βοηθάμε το παιδί να κρίνει μόνο του (π.χ. να αποφεύγει αγνώστους ενήλικες), να φροντίζει όσο μπορεί τον εαυτό του και να αισθάνεται ότι του έχουμε εμπιστοσύνη αλλά μόνο εφόσον αποδεικνύεται αντάξιο αυτής. Έτσι θα έχουμε και ασφαλή και ψυχικά υγιή παιδιά.

  • Ωραίο θέμα, σηκώνει πολύ συζήτηση και τα στοιχεία που παραθέσατε είναι η καλύτερη βάση για να ξεκινήσει κανείς από κάπου την ανάλυση. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

    1) Η έμφυτη (και απολύτως κατανοητή) ευαισθησία κάθε γονιού για την ασφάλεια και την προστασία του παιδιού του. Υπάρχει και στα υπόλοιπα θηλαστικά πολύ έντονο αυτό το ένστικτο. Επηρεάζει, όμως, και πολύ την κρίση μας, κάνοντάς μας να αγνοούμε τα πραγματικά δεδομένα. Πρακτικά μηδαμινές οι αρπαγές παιδιών από αγνώστους, και όμως αυτές φαίνεται να μας τρομάζουν περισσότερο ως γονείς. Μολονότι οι αρπαγές ανηλίκων προέρχονται σχεδόν πάντα από το οικογενειακό περιβάλλον του παιδιού (που διεκδικούν την επιμέλεια).

    2) «Καραδοκεί ο γνωστός κύριος με τα γλειφιτζούρια έξω από το σχολείο για να το κλέψει;»
    Παρομοίως, όχι μόνο τρέμουμε την αρπαγή, αλλά και την κακοποίηση του παιδιού, από αυτόν τον στερεότυπο-άγνωστο. Και πάλι όμως τα στατιστικά λένε άλλα. Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να τρέμουμε τους γνωστούς μας και όχι τους αγνώστους, μια και το 90% των περιστατικών λαμβάνει χώρα από γνωστούς (φιλικό, συγγενικό, οικογενειακό, εκπαιδευτικό περιβάλλον) http://centerforfamilyjustice.org/community-education/statistics/. (πολλές φορές δυστυχώς από συγγενείς, φίλους, ιερείς και δασκάλους που έχουν πρόσβαση στο παιδί και τυγχάνουν της εμπιστοσύνης του γονέα). Παραδόξως, όμως, επιλέγουμε να φοβόμαστε τον άγνωστο και όχι τον πιο -στατιστικά- πιθανό γνωστό ή συγγενή μας.

    2.α) Στο παραπάνω λινκ θα δείτε π.χ. ότι και οι σεξουαλικές επιθέσεις σε γυναίκες σε ποσοστό 80% λαμβάνουν χώρα, δυστυχώς, από γνωστό του θύματος. Παρ’ όλ’ αυτά οι περισσότερες γυναίκες φοβούνται περισσότερο να βαδίσουν μόνες σε έρημο δρόμο, ή να μπουν με κάποιον ξένο στο ασανσέρ. Μολονότι οι αριθμοί λένε ότι κινδυνεύουν περισσότερο στο σπίτι τους, στο εργασιακό περιβάλλον ή σε φιλικά συγγενικά σπίτια. (και ως προς τους «έρημους δρόμους» το bystander effect έχει αποδείξει ότι κινδυνεύεις να μείνεις αβοήθητος περισσότερο σε ένα πολυσύχναστο δρόμο, από ότι σε ένα δρόμο με λίγους διαβάτες http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%80%CE%AF%CE%B4%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B7_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD. Άλλο ενδιαφέρον φαινόμενο, αλλά άσχετο με το παρόν άρθρο)

    3) Υπόθεση Μαντλίν: Το σύνδρομο της «Λευκής Αγνοούμενης» ή «damsel in distress» (δεσποσύνη εν κινδύνω (;)) σε όλο του το μεγαλείο. Όλος ο δυτικός κόσμος, κοντά δεκαετία τώρα γνωρίζει την υπόθεση και συμπάσχει στη συγκεκριμένη τραγωδία. Παραδόξως, δε συμπάσχει το ίδιο στις χιλιάδες αγνοουμένων παιδιών, πιο σκουρόχρωμων και από λιγότερο εύπορες περιοχές του πλανήτη. Ούτε εξεγείρεται όταν πνίγονται ή χάνονται προσφυγόπουλα (από Αφγανιστάν, Συρία, Ιράκ κοκ) στην προσπάθεια των γονιών τους να γλυτώσουν τη ζωή τους αναζητώντας άσυλο στην Ευρώπη.

    4) Πολύ ενδιαφέρουσα η υπόθεση της Μαρίας με τα «ξανθά μαλλιά»: Η δεσποσύνη εν κινδύνω σε όλο του το Ελληνικό μεγαλείο. Εδώ, όχι μόνο η κοινωνία, αλλά και οι θεσμοί (δικαιοσύνη, κοινωνικές υπηρεσίες) λειτούργησαν με αυτό το λανθασμένο κριτήριο. Από την αρχή της υπόθεσης ως το τέλος:

    α) Το παιδί εντοπίστηκε όχι μετά από κάποια καταγγελία εξαφάνισης (κανείς δε το αναζητούσε), αλλά μόνο και μόνο από το χρώμα του. Τα υπόλοιπα σκουρόχρωμα παιδάκια του καταυλισμού ελέγχθηκαν, άραγε, μήπως και αυτά ήταν θύματα αρπαγής(sic); Αντίστοιχα, γίνονται και άλλες τέτοιες αυτεπάγγελτες έρευνες όταν συναντούμε σκουρόχρωμα παιδάκια με λευκούς γονείς;
    β) Μολονότι δεν ήταν αναζητούμενο το παιδί, το πρώτο πράγμα που υπέθεσαν τόσο η κοινωνία, όσο και οι Αρχές ήταν η αρπαγή και όχι η παράνομη υιοθεσία, όπως αποδείχτηκε τελικά.
    γ) Τα ΜΜΕ και ορισμένοι καλοθελητές προχώρησαν μάλιστα ακόμα περισσότερο από την «αρπαγή», αφήνοντας υπονοούμενα για ζητιανιά, κακοποίηση, μέχρι και κύκλωμα εμπορίας παιδιών ή …οργάνων(!). Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν αποδείχτηκε στην πραγματικότητα. http://www.enet.gr/?i=news.el.home&id=394162
    δ) Οι θετοί γονείς προφυλακίστηκαν, διαπομπεύτηκαν με φωτογραφίες, και τους αφαιρέθηκε η επιμέλεια.
    ε) Τα αδικήματα που είχαν διαπράξει τελικά ήταν παράνομη δήλωση στο ληξιαρχείο (παράνομη υιοθεσία) με σκοπό την παράνομη χορήγηση επιδομάτων. Σαφώς και σοβαρά πλημμελήματα, αλλά καμία σχέση με τα κακουργήματα της αρπαγής, κακοποίησης κλπ.
    στ) Οι βιολογικοί γονείς της Μαρίας, όπως είδαμε, βρέθηκαν τελικά στη Βουλγαρία (επιβεβαιώθηκε και με το DNA) και επιβεβαίωσαν τον αρχικό ισχυρισμό των Ρομά. Ότι, δηλαδή, εγκατέλειψαν το παιδί νεογέννητο στους Ρομά και επέστρεψαν στη Βουλγαρία. http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=1&artid=191065
    ζ) Σαφώς και πρόκειται, λοιπόν, για παράνομη-παράτυπη υιοθεσία από μέρους του ζευγαριού Ρομά. Αλλά, είναι η πρώτη φορά που ακούμε κάτι τέτοιο; Ως κοινωνία δεν έχουμε ακούσει τίποτε για ευυπόληπτα λευκά ζευγάρια, που υιοθετούν παράνομα σε ιδιωτικές κλινικές; Με τη σύμπραξη, μάλιστα, εξίσου ευυπόληπτων δικηγόρων, ιατρών κοκ Κατά καιρούς συλλαμβάνονται και ξεσκεπάζονται και τέτοια κυκλώματα από την αστυνομία. Ποτέ όμως δεν διαπομπεύονται οι παρανόμως υιοθετούντες γονείς (και σωστά) και ποτέ δε τους αφαιρείται η επιμέλεια με μόνο το γεγονός της παράνομης υιοθεσίας (επίσης, πολύ σωστά, καθώς προέχει η ευημερία του παιδιού). Όσο για τα παράνομα εισπραχθέντα επιδόματα, νομίζω πριν τους Ρομά, πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη μια και από παράνομες επιδοτήσεις, μέχρι παράνομες συντάξεις και αναπηρίες, κάτι ξέρουμε και μεις οι …υπόλοιποι.
    η) Για την ιστορία, και προς επιβεβαίωση των παραπάνω, η «αρπαγμένη» Μαρία δεν δόθηκε ούτε στους βιολογικούς της γονείς (που την είχαν εγκαταλείψει, άλλωστε), ούτε στο Βουλγαρικό κράτος που διεκδίκησε την επιμέλεια. Ούτε στους μοναδικούς γονείς που είχε γνωρίσει. Δόθηκε σε Ελληνικό ίδρυμα. Και μάλιστα χαιρετίστηκε ως κάτι καλό. http://www.lifo.gr/now/society/48107 Αλήθεια, τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας δόηκαν και αυτά σε κάποιο ίδρυμα, ή για τα υπόλοιπα παιδιά τους το ζευγάρι αυτό των Ρομά είναι ικανό να έχει την επιμέλειά τους; Τα υπόλοιπα παιδάκια του καταυλισμού, που μεγάλωναν στις ίδιες συνθήκες με τη μικρή Μαρία, θα περνούσαν καλύτερα σε ένα ίδρυμα ή με τους βιολογικούς γονείς τους; Κι αν ισχύει το πρώτο, θα έπρεπε να προβούμε σε …παιδομάζωμα από του καταυλισμούς;
    Η υπόθεση όπως βλέπετε είχε πολλές προεκτάσεις, και δυστυχώς τα ΜΜΕ έμειναν στον τίτλο «αρπαγή της μικρής Μαρίας» και μόνο μέχρι να αποδειχτεί ότι παρά τα ….ξανθά της μαλλιά και τα γαλανά μάτια, ήταν και αυτή μια Ρομά.
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=394075

    Μίλησε κανείς για προκαταλήψεις και στερεότυπα;

    Υ.Γ. «Δεν ξέρω καμιά καταγεγραμμένη περίπτωση όπου Ρομά, Τσιγγάνοι,Ταξιδιώτες
    (Travellers) έχουν κλέψει παιδιά μη-Τσιγγάνων», δήλωσε ο καθηγητής
    Ιστορίας των Ρομά Τόμας Άκτον στην Guardian, ανατρέποντας την εικόνα που
    έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες μέρες από την υπόθεση της μικρής
    Μαρίας. http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=394261

    • Βασίλης

      Εξαιρετικό το σχόλιό σου !!! Στην περίπτωση της εξαφάνισης της μικρής Μαντλίν από την αρχή πίστευα και ακόμα πιστεύω ότι εμπλέκονται οι γονείς, οι οποίοι σημειωτέον έχουν βγάλει πολλά λεφτά από αυτήν την ιστορία. Για τη μικρή Μαρία μόλις μαθεύτηκε ότι είναι κι εκείνη τσιγγάνα, σταμάτησαν και τα ΜΜΕ να ασχολούνται μαζί της. Δεν υπήρχε κάποιος που να αγαπάει αυτή τη μικρούλα περισσότερο από τους ανθρώπους που τήν είχαν μαζί τους από μωρό. Φυσικά η ελληνική δικαιοσύνη ούτε καν ασχολήθηκε και έδωσε στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες των δύο αυτών ανθρώπων σαν να ήταν κοινοί εγκληματίες χώρια που ήταν ξεκάθαρη διάκριση σε βάρος τους. Θέλω να ξέρω χαίρονται αυτοί οι δικαστές και οι εισαγγελείς που έστειλαν τη μικρή στο ίδρυμα; Θέλουν να μάς πουν ότι εκεί θα περάσει καλά; Θυμήθηκα τώρα στην Κύπρο που βρήκαν ένα 19χρονο ξανθό Ρομά και τού κάνανε τεστ DNA για να ανακαλύψουν, αν είναι ο εξαφανισμένος μικρός Μπεν και τελικά αποδείχτηκε ότι ουδεμία σχέση είχε.