Γιατί η Παρθενία των Χριστιανών γυναικών ΔΕΝ τιμωρούταν από τους Ρωμαίους

In Ιστορία και μύθοι by Σπύρος Αυγερινόπουλος11 Comments

Εδώ και μερικές μέρες, παίζεται μια ιδιαίτερα «αξιόλογη» είδηση η οποία προέρχεται από  βιβλίο γνωστού δημοσιογράφου και αναπαράγεται από γνωστά δημοσιογραφικά site. Πάντοτε με καλές προθέσεις και επιχειρήματα θα θέλαμε να αμφισβητήσουμε τους ισχυρισμούς του παρακάτω κειμένου, χωρίς ευτυχώς ή δυστυχώς να μπορούμε να το καταρρίψουμε ολοκληρωτικά, καθώς η περίοδος της Ύστερης Αρχαιότητας είναι μια ιδιαίτερα «σκοτεινή» ιστοριογραφικά εποχή.

herbert_schmalz28

  • ΑΝΕΠΙΒΕΒΑΙΩΤΟ
  •  

Το είδαμε στην Μηχανή του Χρόνου , στο news247 και στο Athensmagazine.gr

Γιατί η παρθενία των Χριστιανών γυναικών θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος εχθρός των Ρωμαίων και θεσπίστηκε η ανήκουστη ποινή του δημόσιου βιασμού. Ο δήμιος αναλάμβανε την εκτέλεση ή και ο ίδιος ο αυτοκράτορας…

myths-of-persecution-1

Πηγή: «Μια σταγόνα ιστορία», του Δημήτρη Καμπουράκη…

Πολλές φορές οι ιστορικοί έχουν αναρωτηθεί γιατί η Ρώμη, ενώ ακολούθησε απαρέγκλιτα μια πολιτική ανεξιθρησκίας έναντι των κατακτημένων λαών, με την πολυθεΐα να είναι το επίσημο θρησκευτικό της καθεστώς, αντιμετώπισε με τόση βαρβαρότητα το χριστιανισμό. Επί τρεις αιώνες οι χριστιανοί κυνηγήθηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, δέχτηκαν στα κορμιά τους καυτή πίσσα και λάδι, ρίχτηκαν στις αρένες και στα θηρία. Αυτά γινόντουσαν την ίδια στιγμή που οποιοσδήποτε άγνωστος θεός από τη Δύση ή την Ανατολή έκανε αμέσως ανεμπόδιστα καριέρα μόλις εμφανιζόταν στη Ρώμη. Κατά τους μελετητές, ένας λόγος που έφερε τις φοβερές διώξεις ήταν η κοσμοθεωρία της νέας θρησκείας, που αμφισβητούσε ευθέως κάθε είδους επίγεια δύναμη και κυριαρχία, δίνοντας προτεραιότητα σε ψυχικά και πνευματικά αγαθά που ο άνθρωπος θα απολάμβανε μετά τον θάνατο του. Αυτό ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με την παγκόσμια κυριαρχία της Ρώμης. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ο τρόπος ζωής που επέλεγαν οι χριστιανοί, η εγκράτεια, η αγνότητα και η εγκαρτέρηση, ήταν εντελώς αντίθετος με την κρατούσα αντίληψη περί ζωής στην αυτοκρατορία, η οποία διαπνεόταν από το κυνήγι των απολαύσεων και της ηδονής….

rwmi-600x375 Η ιδέα της αγνότητας και της διατήρησης της παρθενίας, ειδικά στις γυναίκες, ιδέα που εισήγαγε ο χριστιανισμός, φάνηκε στους Ρωμαίους εντελώς εξωφρενική στην αρχή και στη συνέχεια προκλητικά ανατρεπτική. Η κακή οικονομική κατάσταση του κράτους είχε οδηγήσει σε μείωση των γεννήσεων. Σε αυτά τα άσχημα ήρθε να προστεθεί κι ο χριστιανισμός με αυτές τις θεωρίες περί παρθενίας. Όμως οι αυτοκράτορες ήθελαν παιδιά που θα στελέχωναν τις αυριανές ανίκητες λεγεώνες της Ρώμης. Ήταν συνεπώς μια θεωρία που δυναμίτιζε τα θεμέλια του ίδιου του κράτους. Κι έπειτα, αυτός που ακολουθούσε σε τόσο «ακραίες» επιλογές τις επιταγές του θεού του ήταν εν δυνάμει επικίνδυνος για την κρατούσα τάξη. Μόνο έτσι εξηγείται η αγριότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους η ιδέα της παρθενίας, με την προσαρμογή του επίσημου δικαίου της Ρώμης προκειμένου να την καταπολεμήσει. Η εφαρμογή των συγκεκριμένων νόμων τον 1ο και το 2ο μ.Χ. αιώνα δημιούργησε μια ειδική κατηγορία αγίων και οσίων γυναικών, που ονομάστηκαν παρθενομάρτυρες. Πάνω από 50 αναφέρονται στο εορτολόγιο. Όταν μια Χριστιανή συλλαμβανόταν και οδηγείτο στο δικαστήριο, η πρώτη ερώτηση που της έθεταν ήταν αν ήταν παρθένα και αν πίστευε στην διατήρηση της παρθενίας. Εφόσον η απάντηση ήταν θετική, τότε η απόφαση όριζε να βιαστεί πριν από την εκτέλεσή της. Τα πρώτα χρόνια τον βιασμό αναλάμβανε ο ίδιος ο δήμιος μπροστά στο κοινό που είχε συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει τον απαγχονισμό ή τον στραγγαλισμό. Στις διώξεις του 1ου αιώνα αυτό γινόταν κατά παράβαση των διατάξεων, διότι ο ρωμαϊκός νόμος απαγόρευε να εκτελούνται έφηβοι ή γυναίκες που δεν είχαν περάσει περίοδο ήβης έτσι στα μεν αγόρια φορούσαν μια τήβεννο για να μοιάζουν με άνδρες και τις κοπέλες τις βίαζαν για να γίνουν γυναίκες και να είναι νόμιμή η εκτέλεσή τους. Μετά τον Διοκλητιανό όμως, ο Νέρων, ο Μαξιμιανός και ο Μαξιμίνος με σειρά νόμων θέσπισαν το δημόσιο βιασμό ως κανονική ποινή. Οι αυτοκράτορες αυτοί ήταν κατά βάση εγκληματικές φυσιογνωμίες και συχνότατα αναλάμβαναν οι ίδιοι να εφαρμόσουν την ποινή, όταν επρόκειτο για μικρές και όμορφες χριστιανές. Ο Μαξιμίνος ειδικά είχε κανονική μανία να βιάζει παρθένες και ήθελε κάθε μέρα και από μία τρομοκρατημένη κοπέλα στο κρεβάτι του….

Όσο περνούσαν τα χρόνια η εφαρμογή της ποινής γινόταν όλο και πιο φρικαλέα. Έγδυναν τις χριστιανές μέσα στο δικαστήριο, τις εξευτέλιζαν και τις βασάνιζαν, έπειτα τις βίαζαν και τις σκότωναν. Επί Μαξιμιλιανού, το 307, 600 χριστιανές παρθένες βιάστηκαν μέσα στο κατάμεστο Κολοσσαίο από λεγεωνάριους και έπειτα άφησαν τα θηρία να τις κατασπαράξουν. Πολύ συχνά τις οδηγούσαν στην πορνεία όπου περνούσαν μερικούς μήνες με τις πιο φρικτές ταπεινώσεις, πριν τις σκοτώσουν. Χριστιανές παρθένες έριχναν επίσης στα κελιά των μονομάχων τελευταίο βράδυ πριν μπουν στην αρένα για να αγωνιστούν μέχρι θανάτου. Καμιά φορά εάν ο δικαστής ήταν επιεικής, έδινε διαταγή να οδηγηθεί η κοπέλα σε ένα δωμάτιο πίσω προκειμένου να βιαστεί και έπειτα την ξαναφέρναν αμέσως μπροστά του και τη ρωτούσε αν παρέμεινε χριστιανή, αφού είχε χάσει την αγνότητά της. Αν η κοπέλα απαντούσε καταφατικά, τότε την καταδίκαζε σε θάνατο. Τα φοβερά αυτά μαρτύρια δημιουργούσαν και μια ολόκληρη σειρά από φημολογούμενα θαύματα, όπως συνέβη στην Περπετούα, που όταν την έγδυναν μέσα στο δικαστήριο, τα μαλλιά της μάκρυναν αμέσως για να σκεπάσουν τη γύμνια τους, ή στην αγνή, που το κορμί της έγινε τόσο βαρύ ώστε στάθηκε αδύνατον να τη σηκώσουν για να την βάλουν στο κρεβάτι της διακόρευσης. Όλοι αυτοί οι νόμοι καταργήθηκαν από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο μετά το 325 μ.Χ., και όταν ο Μέγας Θεοδόσιος ανακήρυξε το Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του κράτους, οι παρθενομάρτυρες ονομάστηκαν Αγίες….

myths-of-persecution-7

Θα προσπαθήσουμε λοιπόν με όσο το δυνατόν περισσότερη αντικειμενικότητα και φρονιμότητα να αμφισβητήσουμε ευθέως τους ισχυρισμούς του κειμένου. Πρώτα πρέπει να σχολιάσουμε την έλλειψη ιστορικών πηγών στο άρθρο, το οποίο παραπέμπει ως πηγή του το βιβλίο του Κυρίου Καμπουράκη. Η κριτική μας λοιπόν δεν θα περιοριστεί μόνο στα site που δημοσίευσαν το άρθρο αυτό αλλά και στο ίδιο το βιβλίο.

Στις 2 πρώτες εισαγωγικές παραγράφους του άρθρου ισχυρίζονται (με δόσεις υπερβολής) πως οι Χριστιανοί κυνηγήθηκαν όχι μόνο λόγω της διαφορετικής πίστης τους, αλλά και λόγω της πολιτικής υπόστασης του ίδιου του Χριστιανισμού. Ιστορικά αλλά και λογικά είναι, ένας πολύ σωστός συλλογισμός, καθώς οι Χριστιανοί (ιδίως από τον 3ο αιώνα μ.χ και μετά) αποτελούνταν από ανθρώπους χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, που όμως λόγω των δεινών που περνούσαν (φτώχεια, βαρβαρικές εισβολές, πολιτική αστάθεια) ήταν επιρρεπείς σε εξεγέρσεις. Έτσι αποτελούσαν ένα ακόμα «αγκάθι» για την παραπαίουσα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Στη συνέχεια όμως το κείμενο αναφέρει ότι

«ο τρόπος ζωής που επέλεγαν οι χριστιανοί, η εγκράτεια, η αγνότητα και η εγκαρτέρηση, ήταν εντελώς αντίθετος με την κρατούσα αντίληψη περί ζωής στην αυτοκρατορία, η οποία διαπνεόταν από το κυνήγι των απολαύσεων και της ηδονής…. Η ιδέα της αγνότητας και της διατήρησης της παρθενίας, ειδικά στις γυναίκες, ιδέα που εισήγαγε ο χριστιανισμός, φάνηκε στους Ρωμαίους εντελώς εξωφρενική στην αρχή και στη συνέχεια προκλητικά ανατρεπτική….»

Εντελώς άσχετη και ανιστόρητη επισήμανση. Προφανώς και οι Ρωμαίοι δεν δίσταζαν  να απολαμβάνουν τις ηδονές της ζωής σε όλες τις εκφάνσεις της αλλά παράλληλα θεωρούσαν, όπως και πάρα πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί, την Παρθενία, ως κάτι το ιερό. 6a00d83454f2ec69e201901c73943e970b-800wi

Το καλύτερο παράδειγμα είναι οι Εστιάδες Παρθένες , με ιστορία εκατοντάδων ετών έως και τα τέλη περίπου της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ιερότητα της Παρθενίας, προϋπήρχε και στον Ελλαδικό χώρο αλλά και στην ελληνική μυθολογία, με σημαντικότερο εκπρόσωπο την ίδια την Θεά Αθηνά.

Στη συνέχεια αναφέρεται πως η παρθενία των Χριστιανών είχε μειώσει τις γέννες και αυτό εξόργισε ακόμα περισσότερο τους αδίστακτους Ρωμαίους, οι οποίοι επιθυμούσαν να παίρνουν τα μικρά χριστιανόπουλα στον στρατό τους (ασχέτως εάν ο στρατός δεν ήταν με υποχρεωτική θητεία).

Πιο κάτω πάλι μαθαίνουμε ότι, επειδή στη Ρώμη απαγορευόταν η εκτέλεση ανήλικων ανθρώπων, οι  Ρωμαίοι έβρισκαν παραθυράκια στους νόμους τους προκειμένου να σφάξουν χριστιανούς.Μ’αυτόν τον τρόπο τα ανήλικα αγόρια τα έντυναν με τηβέννους για να μοιάζουν μεγαλύτερα και τα ανήλικα κορίτσια τα βίαζαν για να γίνουν γυναίκες. Έτσι σύμφωνα με το άρθρο βιάστηκαν πολλές Παρθένες οι οποίες «μαρτύρησαν» και ονομάστηκαν στη συνέχεια αγίες από την εκκλησία.

Ας μείνουμε σε αυτό το σημείο λοιπόν. Το συγκεκριμένο περιστατικό αναφέρεται ελάχιστα στις ιστορικές πηγές μας και στις ελάχιστες που υπάρχει 1ον κινείται στα όρια αλήθειας και μύθου και 2ον δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους Χριστιανούς. Στην πραγματικότητα η έμπνευση της συγκεκριμένης «ιστορίας» προέρχεται από ένα ημιαληθινό γεγονός , όπου ο Αυτοκράτορας Τιβέριος (ο δεύτερος Αυτοκράτορας της Ρώμης) καταδίκασε τον συνωμότη Sejanus αλλά και τα παιδιά του σε θάνατο. Αλλά επειδή τα παιδιά του ήταν ανήλικα έγινε η προαναφερθείσα διαδικασία. Την κόρη λοιπόν του Sejanus πρώτα την πάντρεψαν και στη συνέχεια τη βίασαν δημοσίως, έτσι ώστε να υπάρχει απτή απόδειξη ότι ενηλικιώθηκε. Στο βιβλίο Dynasty: The Rise and Fall of the House of Caesar ο συγγραφέας τείνει προς την άποψη ότι το γεγονός αυτό ήταν αληθινό ενώ η επιστήμων Barbara Natalie Nagel τείνει προς την αντίθετη άποψη.

Παρόλα αυτά, έχουμε και μία σειρά από Χριστιανικές πηγές, οι οποίες δεν συμφωνούν καν στο συμπέρασμα που βγάζει το άρθρο και παράλληλα δεν μπορούν να θεωρηθούν ως αξιόπιστες ιστορικές πηγές καθώς δεν επιβεβαιώνονται πουθενά αλλού. Οι πηγές αυτές είναι ο Τερτυλιανός στον Απολογητικό του (Apologeticus pro Christianis) τον οποίο απευθύνει στον Μάρκο Αυρήλιο και στο κεφάλαιο 50 γράφει «ad lenonem potius quam ad leonem» που πολύ ελεύθερα μεταφράζεται «(Οι Χριστιανές γυναίκες) που καταδικάζονται να πάνε στα πορνεία με τους άνδρες παρά να τις φάνε τα λιοντάρια». Όπως επίσης και στα συναξάρια όπου μία χριστιανή ονόματι Διονυσία , αφού καταδικάστηκε σε βιασμό μέχρι θανάτου, ένας Άγγελος ήρθε και την έσωσε από την αρένα. Κάτι τέτοιες ιστορίες πάντοτε ανεπιβεβαίωτες από άλλες ανεξάρτητες πηγές, έδωσαν έμπνευση για τις ιστορίες της Αγίας Αγνής και της Αγίας Περπετούας. Λόγω έλλειψης περαιτέρω πηγών δεν μπορούμε να καταρρίψουμε τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς αλλά ούτε και να τους επιβεβαιώσουμε και αυτό δικαιολογεί την επιλογή μας να τοποθετήσουμε αυτό το άρθρο μας στην κατηγορία των «Ανεπιβεβαίωτων».

Επιπρόσθετα το αρχικό κείμενο αναφέρει ότι, μετά τον Διοκλητιανό , ο Νέρων, ο Μαξιμιανός κι ο Μαξιμίνος θέσπισαν τον δημόσιο βιασμό ως κανονική ποινή. Ασχέτως που ότι ο Νέρων έζησε 300 χρόνια πριν, κανένας από τους παραπάνω αυτοκράτορες δεν θέσπισε ποτέ τέτοιον νόμο και γενικά ποτέ δεν υπήρξε τέτοιος νόμος καθώς ο βιασμός σε όλη τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας θεωρούταν τεράστιο έγκλημα και τιμωρούταν με θάνατο όποιος τον διέπραττε.

Πιο κάτω πάλι εμφανίζεται ένας νέος αυτοκράτορας της Ρώμης, ο Μαξιμιλιανός, που όπως φαίνεται την ύπαρξή του γνωρίζουν μόνο οι αρθρογράφοι του συγκεκριμένου κειμένου και υποστηρίζουν μάλιστα ότι βίαζε παρθένες και 600 από αυτές τις έριξε στο Κολοσσαίο για να τις βιάσουν οι Λεγεωνάριοί του. Ασχέτως ότι δεν επιτρεπόταν από νόμο να βιαστεί γυναίκα που ήταν Ρωμαία Πολίτης. Ακόμα κι ο βιασμός ενός δούλου μπορούσε να τιμωρηθεί , καθώς θιγόταν η προσωπική περιουσία του Αφέντη του.

Τέλος το κείμενο υποστηρίζει πως με την έλευση του Μέγα Κωνσταντίνου όλοι οι παραπάνω απάνθρωποι νόμοι καταργήθηκαν και έτσι όλοι έζησαν μετά χαρούμενοι και ελεύθεροι. Αλλά στην πραγματικότητα ο Κωνσταντίνος δεν κατάργησε τον δημόσιο βιασμό απλά τον αναθεώρησε ως Δημόσιο έγκλημα. battle_of_the_milvian_bridge_by_giulio_romano_1520-24Πιο συγκεκριμένα αποφάσισε ότι εάν η γυναίκα που κλεβόταν και βιαζόταν από κάποιον, δεν φώναζε με όλη της τη δύναμη και δεν κατάφερνε να γλιτώσει, σήμαινε πως ήθελε να βιαστεί και με λίγα λόγια τιμωρούνταν σε όλη της την ζωή για αυτό και αν παντρευόταν στο μέλλον ο γάμος της δεν θα ήταν νόμιμος.

Συμπερασματικά λοιπόν, για ευνόητους λόγους όπως είπαμε και πριν, το κείμενο αυτό δεν καταρρίπτεται ολοκληρωτικά. Ένα κείμενο όμως, γεμάτο ανακρίβειες, χωρίς ιστορικές και ανεξάρτητες πηγές, εμπλουτισμένο με εμπάθεια και συναισθηματισμούς. Παρόλα αυτά αποτέλεσε τον κινητήριο μοχλό για να γράψουμε κι εμείς ένα αντίστοιχο άρθρο, το οποίο ελπίζουμε οι αναγνώστες μας αλλά και οι υπόλοιποι να το εκλάβουν ως μια φιλική κριτική.

Ευχαριστούμε θερμά φίλους και γνωστούς που βοήθησαν στην παροχή πληροφοριών για τη συγγραφή του συγκεκριμένου κειμένου.

  • ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΠΕΛΛΑΚΗΣ

    Δεν ντρέπεσαι κομπογιαννίτη «ερευνητή» (σε εισαγωγικά το βάζω) να παρουσιάζεις το άσπρο μαύρο; Την αλήθεια να την λες ψέμα; Απαράδεκτο.

    Το άρθρο που «κριτικάρεις» στο κίτρινο ένθετο είναι απολύτως ΑΛΗΘΕΣ και εξηγεί το γιατί ο χριστιανισμός διώχτηκε από το Ρωμαϊκό κράτος. Όλα τα άλλα που υποστηρίζεις είναι δοξασίες και κακοδοξίες των αθέων…

    Ενδεικτικά αναφέρω μια από τις μπουρδολογίες που γράφεις: «Αλλά στην πραγματικότητα ο Κωνσταντίνος δεν κατάργησε τον δημόσιο βιασμό απλά τον αναθεώρησε ως Δημόσιο έγκλημα.»

    Δηλαδή τον κατήργησε ! Αφού τον θεώρησε ως Δημόσιο έγκλημα! Παίζεις με τις λέξεις ή κοροϊδεύεις το κοινό σου;

    Ο άγιος Κωνσταντίνος ήταν αυτός που έφερε την ανθρωπιά στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Εκείνος έθεσε, για πρώτη φορά, τέρμα στην κρατική κτηνωδία, και αγωνίστηκε για να κάνει σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο τον κόσμο όπως τον θέλει ο Χριστός.
    Σας παραθέτω μερικές από τις νομικές παρεμβάσεις του Κωνσταντίνου
    • Απαγόρευσε τις μονομαχίες, που έως τότε ήταν η καθημερινή διασκέδαση των Ρωμαίων.
    • Απαγόρευσε πολύ αυστηρά την θανάτωση παιδιών από τους γονείς, καθώς και την έκθεση βρεφών για να πεθάνουν. Πρώτα αυτά ήταν επιτρεπτά.
    • Απαγόρευσε να θανατώνουν ή να βασανίζουν τα αφεντικά τους δούλους τους. Επίσης ενθάρρυνε και προώθησε την απελευθέρωση των δούλων.
    • Προστάτεψε το απαραβίαστο του ανθρωπίνου προσώπου, απαγορεύοντας το μαρκάρισμα των καταδίκων στο πρόσωπο (μέχρι τότε έτσι γινόταν).
    • Θέσπισε το δικαίωμα των καταδίκων να βλέπουν φως, να έχουν υγιεινό κελλί και να πηγαίνουν έναν περίπατο κάθε μέρα.
    • Επέβαλε να γίνονται οι δίκες και οι ανακρίσεις με δίκαιο και διαφανή τρόπο.
    • Προτεραιότητά του (σχεδόν… “εμμονή”!) ήταν η προστασία των πιο αδύνατων (παιδιά, γυναίκες, ορφανά, χήρες, φτωχοί, χρεοφειλέτες), και με τους ποικίλους πρωτοφανείς και πρωτοποριακούς νόμους που εξέδωσε και με τις ακατάπαυστες υλικές φιλανθρωπικές ενέργειές του που έφθαναν στο σημείο της υπερβολής. Ήταν ο πρώτος κυβερνήτης στον κόσμο που εισήγαγε την Κοινωνική Πρόνοια, και μάλιστα σε πολύ μεγάλο βαθμό.
    • Πλήρωνε τους στρατιώτες του για κάθε εχθρό που έπιαναν και δεν τον σκότωναν, για να σώσει τις ζωές όσο το δυνατόν περισσοτέρων αιχμαλώτων.
    • Σταμάτησε τους διωγμούς κατά των Χριστιανών, αποκαθιστώντας όλους όσους είχαν ζημιωθεί κατά την διάρκειά τους (τους επιζώντες εννοείται), και θέσπισε το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας. Επιπλέον, επέβαλε την αργία της Κυριακής.
    Ελπίζω οι αναγνώστες σου (αν έχουν τον νου) να μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια από το ψεύδος…

  • Leves

    Το πως εκτελεστηκε η κορη του Sejanus και ο γιος του διαφερει στο κειμενο που εχω βρει, μαλιστα αναφερει οτι ο δημιος εκανε τα παντα.

    http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Suetonius/12Caesars/Tiberius*.html

    Παντως ο δημοσιος βιασμος (σαν θεαμα εκτελεσης στο Κολοσσαιο) υπηρχε στην αρχαια Ρωμη και μαλιστα για την ποιοτητα του θεαματος ασκει αρνητικη κριτικη ο Μαρκος Αυρηλιος. Κατα τα αλλα πολυ ενδιαφερον κειμενο.

    • Σπύρος Α

      Ναι μπορεί να κάνουμε λάθος σε αυτή τη λεπτομέρεια, ωστόσο το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
      Ναι στο Κολοσσαίο γινόντουσαν ίσως αρκετά «περίεργα» πράγματα, αλλά ποτέ σε Ρωμαίους Πολίτες (που δεν ήταν Μονομάχοι με τη θέλησή τους) ή δεν είχαν καταδικαστεί για κάποιο βαρύ έγκλημα.

      • Leves

        Σωστα. Ο,τι στοιχειο εχω βρει δειχνει οτι μονο σε καταδικασμενους εγκληματιες γινοταν αυτο.

  • Άγνωστος Χ

    Ο Καμπουράκης αναπαράγει εκκλησιαστικά μυθεύματα και τίποτε παραπάνω (και οπωσδήποτε αυτά δεν αποτελούν ιστορικές πηγές). Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε θρησκευτική ελευθερία, σε σημείο που λέγονταν πως «στη Ρώμη πιο εύκολα συναντάς έναν θεό, παρά άνθρωπο». Οι όποιοι δε διωγμοί δεν έγιναν για την πίστη τους, αλλά για την υπονόμευση της αυτοκρατορίας. Σε κάθε περίπτωση, ο χριστιανός απολογητής Ωριγένης, μας πληροφορεί ότι οι δήθεν χιλιάδες (ή και εκατομμύρια!) χριστιανοί μάρτυρες «ήταν λίγοι και εύκολα αριθμημένοι».

  • Talos

    Για κάποιο λόγο το αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα [1] τονίζει ιδιαίτερα την παρθενία και τον αγνό έρωτα. Μικρές διαφορές στο συγκεκριμένο θέμα θα βρεις ανάμεσα στο απόκρυφο ευαγγέλιο του Παύλου, τα Αιθιοπικά του Ηλιοδώρου και ενα σύγχρονο … κορεάτικο σήριαλ.
    Η διώξεις των χριστιανών ήταν για πολιτικά εγκλήματα και όχι για θρησκευτικά. Ο νόμος πχ απαιτούσε μια φορά στην ζωή σου να πληρώσεις για θυσία στον αυτοκράτορα. Δεν απαιτούσε να την κάνεις ο ίδιος και μπορούσες να βάλεις κάποιον άλλο να την κάνει για λογαριασμό σου. Η εκτέλεση η η άρνηση της θυσίας είχε καθαρά πολιτικό ρόλο αποδοχής της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Υπερβολές για λιοντάρια κλπ είναι προϊόν προπαγάνδας και του διάδοχου του μυθιστορήματος σε δημοφηλία της χριστιανικής αγιογραφίας. Ο Κυρτατσας έχει γράψει κάποια πράγματα για αυτό επίσης.

    [1] http://www.cup.gr/%CE%A4%CE%9F-%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%91%CE%99%CE%9F-%CE%9C%CE%A5%CE%98%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A1%CE%97%CE%9C%CE%91_p-271141.aspx

  • Mr_Chips

    Πράγματι στο θέμα της παρθενίας φαίνεται να υπάρχει μια εμμονή στη χριστιανική διδασκαλία που φτάνει σε ακρότητες (βλ. παρακάτω). Και πάλι, όμως, καμία σχέση δεν έχει με αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως χριστιανική ηθική σήμερα. Θα πρέπει να λαμβάνουμε υπ’ όψιν τη θέση της γυναίκας την εποχή που γραφόταν και επιλεγόταν αυτά να αποτελέσουν ιερά κείμενα. Ετσι, η έλλειψη παρθενίας, ή ο βιασμός δεν τιμωρούνται επειδή προσβλήθηκε η γυναίκα ως οντότητα, αλλά επειδή προσβλήθηκε μέσω αυτής ο εκάστοτε «κτήτοράς της», ο πατέρας ή ο σύζυγος της.

    Μάλιστα, στη Βίβλο (αλλά και στις ιουδαϊκές γραφές από τις οποίες τα πήρε αυτούσια ο Χριστιανισμός) η κόρη που δεν θα βρεθεί παρθένα τη νύχτα του γάμου της, τιμωρείται με λιθοβολισμό, (όχι επειδή παρέβηκε το νόμο του Θεού, αλλά επειδή ατίμασε τον πατέρα της ή τον σύζυγό της.) (Δευτερονόμιον 22:20-28 https://www.bible.com/el/bible/173/deu.22)
    Ως προς το βιασμό, θα βρούμε εδάφια της Βίβλου που ναι μεν προτρέπουν τους στρατιώτες να σφάξουν τους άντρες, τις μητέρες, γυναίκες, τα παιδιά και τους γέρους (Δευτερονόμιον 2:34 https://www.bible.com/el/bible/173/deu.2, Δευτερονόμιον 3:6-7 https://www.bible.com/el/bible/173/deu.3, Ιεζεκιήλ 9:6 https://www.bible.com/el/bible/173/ezk.9, Βασιλείων Α’ 15:2-3 https://www.bible.com/el/bible/173/1sa.15, κοκ)…
    ….αλλά ενίοτε, επιτρέπεται να κρατήσουν αιχμάλωτες (Δευτερονόμιον 20:13-14 https://www.bible.com/el/bible/173/deu.20) ακόμα και ως συζύγους (Δευτερονόμιον 21:10-13 https://www.bible.com/el/bible/173/deu.21), ή να τις βιάσουν (Ησαΐας 13:15-16 https://www.bible.com/el/bible/173/isa.13) . Εάν ένας άντρας βιάσει μια παρθένα, έχει απλώς υποχρέωση να την παντρευτεί, αφού πληρώσει το αντίτιμο σε ασήμι στον πατέρα της(!). (Δευτερονόμιον 22:20-28 https://www.bible.com/el/bible/173/deu.22)

    Διαβάζοντας τη χριστιανική Αγία Γραφή (τόσο στην έκδοση των Καθολικών όσο και των Ορθοδόξων) πχ στο Δευτερονόμιον, μετά τις «10 εντολές» (Δευτερονόμιον 5:1-22 https://www.bible.com/el/bible/173/deu.5), μερικά κεφάλαια παρακάτω διαβάζουμε τις εξής εντολές:

    Δευτερονόμιον 22:20-28 https://www.bible.com/el/bible/173/deu.22

    20Αν όμως η κατηγορία αποδειχτεί αληθινή και δε βρεθούν οι αποδείξεις της παρθενίας της νέας, 21τότε θα την οδηγήσουν μπροστά στην πόρτα του πατρικού της σπιτιού, και οι άντρες της πόλης της θα τη θανατώσουν με λιθοβολισμό, γιατί διέπραξε ατιμία μέσα στο λαό του Ισραήλ· είχε σχέσεις με άντρα, ενώ ακόμα έμενε στο πατρικό της σπίτι. Έτσι θα εξαλείψετε το κακό απ’ ανάμεσά σας.
    22Αν κάποιος πιαστεί να πλαγιάζει με παντρεμένη γυναίκα, τότε θα θανατωθούν και οι δυό. Έτσι θα εξαλείψετε το κακό μέσα από το λαό του Ισραήλ.
    23Αν ένας άντρας συναντήσει στην πόλη μια νέα παρθένα, αρραβωνιασμένη και πλαγιάσει μαζί της, 24τότε θα τους βγάλουν και τους δύο στην πύλη της πόλης εκείνης και θα τους θανατώσουν με λιθοβολισμό· τη νέα, επειδή δεν φώναξε για βοήθεια, αν και βρισκόταν στην πόλη, και τον άντρα, επειδή ταπείνωσε τη γυναίκα του συνανθρώπου του. Έτσι θα εξαλείψετε το κακό απ’ ανάμεσά σας.
    25Αν, όμως, ο άντρας συναντήσει την αρραβωνιασμένη παρθένα έξω στα χωράφια και τη βιάσει, τότε θα θανατωθεί μόνον ο άντρας. 26Στη νέα δεν θα κάνετε τίποτε· η νέα δεν διέπραξε αμαρτία που να τιμωρείται με θάνατο. Η περίπτωση αυτή είναι σαν του ανθρώπου που κάποιος του επιτίθεται και τον σκοτώνει. 27Ο άντρας τη βρήκε στα χωράφια· η νέα μπορεί να φώναξε, αλλά να μην ήταν κανείς εκεί για να τη σώσει.
    28Αν ένας άντρας συναντήσει μια νέα που δεν είναι αρραβωνιασμένη, και τη βιάσει και τους ανακαλύψουν, 29τότε ο άντρας που βίασε την κοπέλα, θα δώσει στον πατέρα της πενήντα ασημένιους σίκλους και θα την πάρει γυναίκα του, επειδή την ταπείνωσε· και σ’ όλη του τη ζωή δεν θα μπορεί να τη χωρίσει.

    Υ.Γ.
    el.orthodoxwiki.org Λήμμα “Παλαιά Διαθήκη”
    «Ο όρος Παλαιά Διαθήκη δηλώνει την αρχαιότερη από τις δύο συλλογές βιβλίων που αποτελούν την χριστιανική Αγία Γραφή και αναφέρεται στην αποκάλυψη του Θεού μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, τη συνδιαλλαγή του με το έθνος Ισραήλ, με σκοπό να ευλογηθεί όλη η ανθρωπότητα. Τα βιβλία της, γράφτηκαν από πολλούς συγγραφείς σε διάστημα αρκετών εκατονταετηρίδων.
    Τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης αποτέλεσαν τις μοναδικές Ιερές Γραφές που χρησιμοποιήθηκαν από τον Ιησού Χριστό, τους αποστόλους και την πρωτοχριστιανική κοινότητα.
    Για τους Χριστιανούς, η Αγία Γραφή αποτελείται από δύο μέρη: την Παλαιά Διαθήκη και την Καινή Διαθήκη, ενώ η Παλαιά Διαθήκη αναγνωρίζεται ότι κατέχει ίσο κύρος με την Καινή Διαθήκη[1]. Σύμφωνα με την χριστιανική διδασκαλία, η σύναψη της Καινής Διαθήκης προφητεύεται ήδη μέσα στην Παλαιά Διαθήκη. …»
    https://el.orthodoxwiki.org/%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%AC_%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7

  • John Smith

    Από όσο ξέρω η συγκεκριμένη πρακτική αποσκοπούσε καθαρά στον εξευτελισμό των Χριστιανών γυναικών και δεν είχε κάποια σχέση με «πρακτικούς» λόγους. Αν μάλιστα προσθέσουμε σ’ αυτό το γεγονός ότι πολλοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες είχαν τόσα σεξουαλικά συμπλέγματα που ο Φρόιντ θα έκανε πάρτι, νομίζω ότι οι «πρακτικοί» λόγοι θα ήταν μάλλον το τελευταίο που τους ένοιαζε.

  • Βλάσης Γ. Ρασσιάς

    Έχουμε πήξει πια από τις χριστιανικές μούφες, όπου οι φαντασιώσεις των συναξαριστών παρουσιάζονται ως «Ιστορία», την ώρα που η πραγματική Ιστορία παρουσιάζεται ως φαντασιοπληξία των τολμηρών ιστορικών. Με εκατομμύρια αρλούμπες, καθυβρίζουν έναν ολόκληρο κόσμο, τον κόσμο των Εθνικών, που μπροστά του έπρεπε να ντρέπονται ακόμα και που υπάρχουν.

  • dt

    Μια χαρά το άρθρο σας. Σε όλα τα θέματα/γεγονότα κάποιος θα βγάλει μια ιστορία να δέσει με αυτό που θέλει να περάσει.